نسیم
پنج شنبه بیست و سوم اردیبهشت 1400 | مهرداد عزیز ابادی

تو  نسیمی  جان  من   همراهی  طوفان چرا 

رهنمایی  هست   اگر  نالان و  سرگردان  چرا

شوکت   شاهی  برای  تو  مهیا  کرده  است    

این  همه  فقر  و  فنا  چون بی سر  و  پا  یان چرا            

آی  مسجود  ملائک کی   تو  بر  میخیزی   زخاک؟ 

آی  مسجود  ملایک  این همه  نالان چرا؟ 

 

این  همه   زنجیر  میبندی  چرا  بر   دست  و  پا

افرید  ازاد  حق  پس  این  همه  زندان  چرا 

موج  منفی  با  زبان  خویش  میسازی  رها

تو  مریضی  پس   نپردازی  به یک  درمان  چرا    

میدهی  تاوان  بد  عهدی  و  کافر  میشوی

دور  میگردی  به هردم   دور  از  ایمان  چرا 

روز  گار  سر  کشان  دیگر  سر  امد جان  من

زیر پا  بگذاشتی  ان عهد  و  ان  پیمان  چرا

سپاس
پنج شنبه بیست و سوم اردیبهشت 1400 | مهرداد عزیز ابادی

 

رفت  از   اثرش دلشدگان  را  همه  فریاد

صد  چشم  بدنبال بهارش   نگران  بود

عمری  بود  ایا  که  بگیریم  در  اغوش

ان  ماه  که  رشک  همه  باهنران  بود

 

 

خدا  حافظ ا ی ماه   سیمین  عذارم      

نگه  را  همه عمر  سوی  تو  دارم            

تو   رفتی وهمراه  بردی  دلم  را  

که  من  چشم هرگز  ز  تو  بر  ندارم 

 

مه  و  پاسبان  و  امیر  و    زمینم

دل  و  اسمان  و  گیاه  و  شکارم 

پس  از تو  بسی  خون  براید   ز چشمم    

بسی   اه  سوزان  که   از  دل  بر  ارم    

مه  عشق   و  مهر  است و  سوز  و  گدازم   

وفا  است و  لطف  است   و  من  شرمسارم
 

نیایش   در این ماه  دارم  تمنا

                                     سپاسی   و   شکر من  از  کردگارم

رشک
پنج شنبه بیست و سوم اردیبهشت 1400 | مهرداد عزیز ابادی

 

ان  یار  پریچهره که  محبوب  جهان  بود

ارام  دل  و  مونس این  روح  و  روان  بود

امد  به  برم  وای چه   زیبا  و  چه   دلکش  

میخواست  مرا  حیف  که ماه  رمضان  بود

میداد  مرا  باده  و  میکرد  مرا  مست    

زان  باده  زخمخانه  که  از   رطل  گران  بود           

در  موقع  افطار  یکی  پرده  کشیدند

زیرا  که پس  پرده  جمال  پریان  بود 

 

امد   به  برم  لحظه  افطار  پیامی

کز  جانب  سلطان  ازل  امرِ  امان  بود 

حیفا  و  دریغا  که   دگر  سود  نبردیم   

دور  از  مه  رخسار  شما  خسر  و   زیان   بود   

عمری  شده  جارو  کش میخانه   ولیکن  

روی  مه او  از  همه  اغیار  نهان  بود

رفت  از   اثرش دلشدگان  را  همه  فریاد

صد  چشم  بدنبال بهارش   نگران  بود

عمری  بود  ایا  که  بگیریم  در  اغوش

                                          ان  ماه  که  رشک  همه  باهنران  بود

کمند
سه شنبه بیست و یکم اردیبهشت 1400 | مهرداد عزیز ابادی

 

 

 

من   به  حکم  ایزد  منان  بتو   رو  کرده  ام

روی  بر گرداندم   زگلها و به دین  سوکرده  ام

گرچه  ترسیدم بسی عمری من   از  بتخانه  ها 

باز  اری  یک  نظر  بر چشم  و  ابرو  کرده  ام

بیوفایی   دیده  ام  بسیار  از  بتهای  مست   

باز  هم   با  یک  بتی  از   دلبران  خو  کرده  ام           

چون  ترا  دیدم چو  نرگس  بودی  و  چون  نسترن

من   سرو  پای  ترا  با  ذهن  خود  بو  کرده  ام 

 

وای  از  انساعت  که  چشمانم   بدان   چشمت   فتاد

یا  که  حتی  یک  نظر  بر  خرمن  مو  کرده  ام

گرچه  دل  دادم  بدان   دلبر   ولی  در  عین  حال  

اشک   را  از  هر  دو چشمش   بنده  جارو  کرده  ام   

در  کمندش  مرد   و   زن  هر  گز  نمیگیرد  قرار

                                 در  کمندش  ای  بسا  افسون  و  جادو  کرده  ام 

دوستی
سه شنبه بیست و یکم اردیبهشت 1400 | مهرداد عزیز ابادی

بی   معلم   راه   رفتن  خستگی   است

راه   بی  رهبر همان   بشکستگی   است

تشنه  کامی   سلقی  کوثر  بجو 

سالکی  پس  بهترین  رهبر  بجو

گر  رعایت  میکنی  در  کاروان     

میرسی   روزی  به  میر  ساربان            

گر  که   دلها  را  بزیر  پا  نهی

راه    را کی  میروی  بی  همرهی 

 

هان  مکن  گردنفرازی  بی جهت

تا  نگردد  دوست باری  دشمنت  

دوستند  اینها  که   دشمن  نیستند  

در  های  تو  کنارت  زیستند   

دوستی  را  حق   یاری   لازمست  

                                    دوستی   ضایع  مکن  ای  حق  پرست 


تمامی حقوق مادی و معنوی " تنهایی " برای " مهرداد عزیز ابادی " محفوظ می باشد!
طـرّاح قـالـب: شــیــعــه تـم بـه قــدرت "مهدی بلاگ