مدح نبی (ص)
شنبه بیست و هشتم بهمن 1396 | مهرداد عزیز ابادی

مدح نبی (ص)

کران تا کران تا خدا آفرید
سفیدی به سرخی نمودی رخش
دودستش ستبر و درخشان کفش
چو نور است از بهر او سایه نیست
به هر جا گذر کرد کرده سلام
عزیزی که والا تبار است و پاک
ز رحمت دری بود للعالمین
بزرگی که از کل پیغمبران
مبارک به هر گام و گفتار و خوی

 

یکی همچو احمد نیامد پدید
دوابروش پیوسته هرکس که دید
رخ و گردن او درخشان چوشید
معطر چنانکه کسی کم شنید
گل ونخل وشمع وچنارست و بید
نیابد بدو راه هرگز پلید
زاو معجزات فراوان رسید
خدا بهر الگوی ما برگزید
مطاع نبی کریم سعید

شلاق
سه شنبه بیست و چهارم بهمن 1396 | مهرداد عزیز ابادی

            شلاق زد به صورت

شلاق زد به صورت و بر دست و پای من

سر ما چنان بکوفت مرا تا خزان شدم

پیری و ضعف و دشمن و سرما زهر جهت

کوبید بر سرم که دگر نوحه خوان شدم

دردقدیم و فقر جدید و زمانه‌ام

آموخت درسها که کنون نکته دان شدم

راهی نهاد دلبر جانم به پیش پای

آنگاه با توکل از اینجا روان شدم

با یک نگه که کرد به یک لحظه برد دل

باور کنید که پیر بدم نک جوان شدم

کولاک و سوز و باد و برودت زهر طرف

آمد که من غریبه هفت آسمان شدم

تو خود چه لعبتی که جهان کرده‌ام رها

وانگه پی تو در عقب کهکشان شدم

همچو گنجشکی
پنج شنبه نوزدهم بهمن 1396 | مهرداد عزیز ابادی

همچو  گنجشکی  پریدم  بیوفا  ا زبام  تو                  من که  میکردم  دعا  باشم  اسیر  دام  تو

روز  ها  میشد  نمیخواندی  تو  خط و نامه  ام           من  چرا گشتم  از اول  در  قفسها  رام  تو

گر  تو  با  ناز  و  ادا  هر روز  دل  را خون  کنی      چیست  ای  دلبر  ندانم   عاقبت  فرجام  تو

سالها  من  عاشقت  بودم  ترا  نشناختم                      انچه  میگویم  بود  شاید  فقط  از  نام  تو

ان  چه  مینوشم  نمیدانم عسل  یا  زهر  بود            خوشدلم  مینوشم  از  دست  تو  و  از  جام  تو

من  نمیدانم  ز  نورت  یا  بلور  اورده  اند               یا  به  جز  شیرت  چه مینوشاند  اخر  مام  تو 

من  دعایت  میکنم  هر  ساعتی  از  روز  و  شب           گردش  ایام  باشد  همچنان  بر  کام  تو

سحرم
چهارشنبه چهارم بهمن 1396 | مهرداد عزیز ابادی

سحرم دلبر هشیار به بالین آمد
بوی یاس است که پیچیده به ایوان و فضا
سیر صحرا و گل و لاله و ریحان کردن
خیز و یکدم بنشین با دو سه مه پاره ناز
طوطی و بلبل و قمری همه درآوازند
این خمو‌دی زجهان نیست که در سینه تست
آنچه می‌پوشد همه نعمت دادار بزرگ
هرکه این عرصه شطرنج به پایان آرد
کسب هر مرتبتی بسته به سعی است و تلاش

 

 

گفت برخیز که بوی گل نسرین آمد
وه چه ایام خوش و دلکش و شیرین آمد
افضل از چرتگه تا بدانی که جهان را همه آیین آمد و بالش رنگین آمد
همه را شور و نوا؛ چشم خدابین آمد
اختر و مهر و مه و ابر به آذین آمد
گبر و کفری است که بر سینه سنگین آمد
در کنار شه و در قدرت فرزین آمد
بی‌عمل جمله سرافکنده و غمگین آمد

درد عشق
جمعه بیست و نهم دی 1396 | مهرداد عزیز ابادی

  دردیست  درد  عشق  که  درمان  نمیشود

شهریست  شهر  عشق  که  ویران  نمیشود

جاوید  و  پایدار  و  هنر  های  ماندگار

والا. و  قیمتی  است  که ارزان  نمیشود

هر  کس  دلش به  عشق  تو  زنده  است  ماندنی  است 

جمعیتی  است  که  هیچ  پریشان  نمیشود

  سرها  کنار مرقد عشاق  زنده  اند

میثاقها  گسسته به  طوفان  نمیشود

رازی  است  راز  عشق  که  باکس نگفته اند

این  قصه  هیچ  روی  به پایان  نمیشود


تمامی حقوق مادی و معنوی " تنهایی " برای " مهرداد عزیز ابادی " محفوظ می باشد!
طـرّاح قـالـب: شــیــعــه تـم بـه قــدرت "مهدی بلاگ