بسمه

عجبا  بهشت  رفتن  به  خصال  تند  خویی

 سرو جان  من  فدایت که  تو  از  ازل  نیکویی

تو  حجاب  اگر  نداری و  میان  مردمانی 

شده  بهر  خلق  عالم   نگه  تو  ارزویی

تو  میان  مردمانی و  کسی  ندیده  رویت

به  هزار  حیله  و  فن   نتوان  گشود  رویی

عجبا  زهر کناری  سخن  از  تو میشنیدم

ز کمال  بی  مثالت  همه  را  رسیده  بویی

عجبا  چه  میکنی  تو  به  گروه  تشنگانت

همه  شب  در  اشتیاقت  نه  پیاله  نه  سبویی

عجبا  زشاعران  و  زپرندگان  زیبا 

همه  جا  سخنسرایی  ز تو  بود  گفتگویی

همه  گرم  گفتگویت  سر  شام  تا  سحر  گه

ز  رخت  ندیده  اما  نه نشان  نه  ذره مویی

  سروی ؟ گلی/؟ مگر  که  چنین  ناز  میکنی ؟

    شمسی؟  و  شمع  ؟ که  نور تو  اغاز  میکنی

  طاووسی   اینچنین  که  پر  ازرنگی  وهنر  

خون در  دل  قبیله  طناز  میکنی 

گویا  عقاب  محترم  سینه  منی         

      برگو  چرا  بلند تو  پرواز  میکنی

اوازه  تو چون  ید  بیضای  موسی  است   

  از  انتظار  بیش  تو  اعجاز  میکنی 

یک  بارشو  مسیح  و  مرا  زنده  کن  به  عشق

          تو  دیده  های  اهل  زمین  باز  میکنی

تو  چندمین  پیامبر مایی که  با  دلم؟  

 خلوت  برای  گفتن  هر  راز میکنی 

تو  در  کدام  فرقه  و  مذهب ؟ روانه  ای

   کاینگونه  غمگمنانه  تو  اواز  میکنی

بیش میا
پنج شنبه نهم دی 1395 | مهرداد عزیز ابادی

بیش  میا

گفتی  اگر  بیش  میا  کم  بده  آزار  مرا        

    این  سخنت  بیش  میا میکندآرام  مرا

گفته ای  این  جمله به  من حرف  مرا  بیش  مزن

حرف  بجوشد  زدلم  صبح  و  سحر ؛ شام  مرا 

گفته  نگاهم  نکنی اختر  و  ماهم  نکنی

  اینگه نگاهت  نکنم  تلخ  کند  کام  مرا

گفته بیا  زود  برو  اینهمه  دیوانه  مشو                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                       

گفته  به  بازار  مرو  هیچ  مبر  نام  را 

میکند اومنع  مرا، دروسط  جمع  مرا   

 یافته  او  شمع  مرا ، یافته  او  خام  مرا

میکنداو نرم مرا میکند او گرم  مرا 

     میبرداودرهمه  جا  تاکه  به  فرجام  مرا 

باران  الماس       

 

  دشت  دلم  سیراب  شد  از  مهربانی   

    اب  حیاتی  یا  که  اب  زندگانی ؟

از  لب  فرو  میریزدت  باران  الماس   

    از  چشم  تو  خورشیدهای  جاودانی

موهای  تو  رازیست  بالای  عدالت        

    بالای  ازادی   و  بالای  جوانی

ابروی  تو  محراب  زیبای  عبا د ت   

      پیشانیت  صحن  و  رواق  دلستانی

دستان  تو  گلدسته  های  عفو  رحمت   

    گویی مقرب  های  کاخ  خسروانی

  دشت  دلم  لبریز  شد  از  مهربانی  

       چون  ابشاری  از  سپاس  و  قدردا نی

از  لب  فرو  میریزدم  باران  احساس   

    تا  تو  کنار ساحل  قلبم  بمانی

در  چشم  من  باشد  هوای  مرد  پاییز

       از  ریزش  برگ  و  حدیث  ناتوانی

ابروی  من  چون چتر  پیران  فسرده    

      برفی  که  خوابیده به  روی  شیروانی

دستان  من  مشغول  ترسیم  وجودت    

      نقاشی  سیمای  پاک  قهرمانی

انگشتر زر
یکشنبه بیست و هشتم آذر 1395 | مهرداد عزیز ابادی

بسم  الله  الرحمان الرحیم

انگشتر زر

کی  بجز  عشق  شما  درسینه ودرسرکنم 

       اه  را  در  سینه  ودر  چشمها  اختر  کنم

اسمان  زندگی  گاهی  اگر  خشم  اورد          

   میتوانم  دستهایش  را  پر  از  گوهر  کنم

گر   یبارد  و  یا  بغرد  باز از طوفان  و  رعد

  چتر  سیمین  محبت  را  به روی سر  کنم

سنگ  میبارد  اگر  از  اسمان  قهر  او     

جوشنی  از  کبریا  و  مصطفی  در  بر  کنم

کاش  میشد  هر  که  می  امد  بدستان تهی

    بهر  هر  انگشت  او انگشتری  از  زر  کنم

در حضور  تو  اگر  مهر  و  اگر  خشم  اورم  

 جان  خود  در  بند  ان  پیمانه  اخر  کنم

  ای  بهار  عشق  از  الطاف  بی پایان  او 

باز  گو  تا باز  هم  از کوثرش  لب  تر  کنم


تمامی حقوق مادی و معنوی " تنهایی " برای " مهرداد عزیز ابادی " محفوظ می باشد!
طـرّاح قـالـب: شــیــعــه تـم بـه قــدرت "مهدی بلاگ