علی ع 5
سه شنبه بیست و هشتم اسفند 1397 | مهرداد عزیز ابادی

دریاترین دریاترین اولاد آدم
مولای پاک انقلاب اجتماعی
تنها وزیر کشور ایمان و اخلاص
هنگام لطف ومهربانیچون نسیمی
ازترس خشم تو نهنگان مهربانند

تاج سرش از نور بود و ارجمندی
گرداب میپیچدبخوداز ترس رویت
غم می‌کند بنیاد افکار بشر را
نام علی روشن کند هر خانه‌ای را

 

وقت خروش از بهترین اولاد آدم
فروامانروای گشور باران نم‌نم
تنها سپاه و لشکر طه و زمزم
اما نسیمی مملو از گلها و شبنم
ازموج خشم تو شود طوفان دمادم
بهر پیامبر یاور و یار است و همدم
ساحل خوردسیلی ازاین امواج محکم
ویران کند روح بشر را پاره‌ای غم
هر ذره جایی افکند از کوه ماتم

 

نروم
چهارشنبه بیست و دوم اسفند 1397 | مهرداد عزیز ابادی

 

 من  از  این  دور  جهان  بی  سرو  افسر نروم   

 بی تقاضای  می و        ساقی    کوثر  نروم
 چون که بر خیزم  همه  نام تو  بر  لب  دارم   

 بی  تو  و  نام  تو  بر  راحت  و  بستر  نروم 

  نروم  نزد  کسی  کاو خبرش  ازدل نیست  

   دست  خالی  پی  این مادرو  همسر  نروم 

دلخوشم گر که  به  باغم  ببری  باغ   بهشت     

 باغ  بی مطرب  و می  بی  دل  و  دلبر نروم

  ان  که  شیراز  به  اسباب  جهان  می سپرد 

 داند      امروز    پی  قوم    کلانتر نروم 

خواجه بخشید  اگر  کشور  جم  با  خالی     

 من  ز  راه  دگری  غیر  پیامبر  نروم 

گر مرا جان  طلبد  در  پی  دیدار  رواست     

   در پی  قوم  سیه  روی  بد اختر نروم

خواب وصال
شنبه هجدهم اسفند 1397 | مهرداد عزیز ابادی

حرفی مزن که کودک دل آرمیده است

این چند روز خواب وصال تو دیده است

می‌نوشد او زشیرمن و گفته‌های تو

حرف ترا به جان‌ودل خود شنیده است

امروز بی‌قرار نگاه تو بوده است

کز کرده است و ساکت و کنجی لمیده است

شاید که زهد و عبرت و سنگینی و وقار

را جای عشق و غصه و غم برگزیده است

بیچاره می‌هراسد از این دیو نابکار

کز غارها به شهر مروت رسیده است

می‌ترسد از عواقب کار و خزان دل

گویا نکات جالبی در این پدیده است

امشب فرشته عرض سؤالی کند زحق

بهرچه عشق و دلبر و دل آفریده است؟؟!

 


تاب‌وتب
سه شنبه چهاردهم اسفند 1397 | مهرداد عزیز ابادی

تاب‌وتب

بیچاره در این تاب تبم تا تو بیایی

تا بلکه گره از سر گیسو بگشایی

بیچاره‌ترینم مگر از روی محبت

لطفی به حقیر از سر رحمت بنمایی

یک روی بیا منزل و یک‌دیده تو بگشا

آنگاه بده صیقل دل را تو جلایی

گردیده و دل واکنی و حال ببینی

شاید که مرا هم به نوایی برسانی

بیدارنمی‌باشم و دیدار نبینم

می‌سوزم و دیگر نبود هیچ بقایی

دیری است به من طعنه نمایند رفیقان

تقوی کن و البته تو شیخ الفقهایی

ما مرغ دل افتاده به دامیم ولیکن

اندیشه نمایم که تو اندیشه مایی

مجموع همه حرف و سخن هام همین است

تو اهل صفا ا اهل ‌وفا اهل وفایی

کینه
جمعه دهم اسفند 1397 | مهرداد عزیز ابادی

زاهد

  زاهدا  سنگین  دلی  تا  چند  بشکن  سینه  را

  صاف  کن  صیقل  بده  تا  بنگری  ایینه  را

حیف  از تو  گر  عداوت  را دهی در  سینه  راه 

با  چه  کس  پس  سر  کنی اعیاد  یا  ادینه  را

با  تکبر  خانه  محبوب  را  اتش  زدی

دل  سیاهی  چون  که  مهمان میکنی  هر  کینه  را

  این  عجب نبود اگر در  محضر او بشکنی 

  حرمت  یاران  دیر  و  حرمت  دیرینه  را

 سنگدل  هر  گز  نباید  با  تو  هم مجلس  شود

سبز  کی  بینی  بساط  سفره    زرینه را 

   صوفی و  زاهد  که  از  عقل  وخرد  بگریخته 

  بت  پرستیدند    در  ظاهر   بت  پارینه را


تمامی حقوق مادی و معنوی " تنهایی " برای " مهرداد عزیز ابادی " محفوظ می باشد!
طـرّاح قـالـب: شــیــعــه تـم بـه قــدرت "مهدی بلاگ