جوابیه 2
شنبه یازدهم تیر 1401 | مهرداد عزیز ابادی

   این  ابیات  مر حمتی  استاد معصومی  است

 

جان  من   سنگدلی     دل  به  تو  دادن  غلط  است           

بر   سر  راه  تو  چون  خاک  فتادن غلط   است     
        

چشم  امید  به  روی  تو گشادن  غلط  است                 

      روی پر گرد  به  راه  تو  نهادن  غلط  است
 

   رفتن  اولاست     ز کوی  تو  ستادن  غلط  است       

جان   شیرین  به  تمنای  تو  دادن  غلط  است                         

 

  و  بنده  عرضه  داشتم

 

گر  چه  تو   سنگدلی  جان  به  تو  دادن  نه  غلط      

  دل  بریدن   ز  همه  پات  فتادن  نه  غلط                        

چشم  امید  فقط   سویتو میدارم  و  بس               

غیر  از  این  پا  به هوای  تو  نهادن  نه  غلط

 

  هیچکس  مثل  تو  زیبا  نبود  میدانی         

   بوسه  از  چشم   سیاه  تو  ستادن  نه  غلط

  من  بغیر  تو  امیری  نشناسم  ایدوست

    بر  محبان  تو  ام  چشم  گشادن  نه  غلط

جوابیه
شنبه یازدهم تیر 1401 | مهرداد عزیز ابادی

 

   قطعه  ارسال  شده استاد معصومی

 

 مدتی  هست  که حیرانم  و  تدبیری  نیست                  

   عاشق  بی  سر  و   سامانم  و  تدبیری  نیست
 

  از   غمت   سر بگریبانم  و  تدبیری  نیست      

     از  جفای  تو  بدینسانم  و  تدبیری نیست                         

  چه  توان  کرد  پشیمانکم م  و تدبیری نیست              

 

  شرح  در ماندگیس  خود  به که  تقریر  کنم        

  عاجزم چاره من  چیست   چه  تدبیر کنم  

 

    قطعه  جوابیه     الاحقر   ...

مدتی  هست  که حیرانم و تدبیری  نیست           

  مدتی  هست که  دیانه  شدم  پیری  نیست      
         

عاشقی  بی  سرو  سامانی ما هم  هنری  است                  

   من اسیرم  اگرم  بندی  و  زنجیری  نیست
 

    من  اسیر  نفسم کیست  بگیرد نفسم       

و  جنگها  هست ولی  نیزه ای  و  تیری  نیست                          

  خون  دل  را چه  کسی  خورد  به  مقصد نرسید               

خون  دل  خورد  فلک حیف  ورا  سیری نیست

 

کسش  جفا  تا  نکند  هیچ  جفا  هم  نرسد       

  حیف   انجا که  خطر  را  دگر  اژیری  نیست  

   از  رفیقان  به  دو  پیمانه  شدم  راضی  و  لیک   

                                    نزدشان  جز  قدحی  اب  و کمی   شیری نیست         

کمنذ زلف
پنج شنبه دوم تیر 1401 | مهرداد عزیز ابادی

 

  کمند  لطف  تو  اخر  کشد  ما  را  به   رسوایی      

شدم  مشهور  خوبانت  به ازادی  و   شیدایی      

 

کسی  ما  را  نمیپرسد  که   یوسف  گشت   زندانی        

    زلیخا   را  چه   سود  اخر  از  ان  دو  ران   زیبایی   
        

خدا  را  ارزوی  ما   همی باشد در  این  دنیا               

   مرا  اغوش   بگشاید   ز  جان  و دل   زلیخایی
 

   مرا  بسیار  می  اید  بتان  مهوش  و  چون  گل     

در  ایشان  نیست مهتابی ،گلی    یا  این  که  دانایی                       

همه  عمرم  تلف  کردم   به  ارامی  و   دلبندی            

  کنون  از  سینه  میخواهم لوندی  و  پریسایی  
 

  مسیح  اید  امام  اید به  ترسا  و مسلمانان       

ولی  هر  گز  نمی   اید  یهودی  ای  و  موسایی      

 

   در  دولت  جهانی  حیف  است ناتوانی

   برخیز رو   قوی  شو  هر  چند  میتوانی    
        

   امروز  گرگ  عالم  غارت  کند  جهان  را                

   با  این  درنده  دیگر  تلخ  است  زندگانی 
 

       درندگان  ببینی  در  ادعا  فراوان     

  کرده به برلباس دلسوز   دشتبانی                        

در گوشه  گوشه های  این   سرزمین  ببینی             

ناتو  نموده  از  خون    بسیار  ارغوانی

 

  بگذار   تا  بگویم   با  علم  و  دانش  و  فن       

خواهد  رسید ما  را  ایام  قهرمانی

 

درندگان فراوان چون گرگ  و  چون  گرا  زان         

بر  ضد  مردم ما کرده  بسا  تبانی    
        

حیف  است  تا  نکوبی  صهیون  لا مروت                

   این  مرده  نحیف   ناجور  استخوانی
 

 

 

   در  میان  اشنایان  دلبری  جانانه  دارم       

شمع  هستم   سوختم  اما  یکی  پروانه  دارم       

 

یک  پسر  دارم  که  می  بارد   ز  الطافش    بهاری      

دختری   دارم  مثال  برگ  گل    همخانه  دارم   
        

خاله  هایی  با   محبت  عمه  هایی   با  سخاوت

دایی ای   سرهنگ و صادق   بلکه   بس  فرزانه  دارم      
 

   یادمادر سوخت  ما  را  جان  و دل  با هم  عزیزان   

مادری بس  پاکدامن گوهری  یکدانه  دارم                        

 

 

 

بلکه  خوشوقتم  که  در   شیراز  چشم  خود گشودم       

    در  میان  مهربانان  خانه وکاشانه  دارم       

 

  من  کبوتر  هستم  و در  گوشه  ای از  ملک  ایران         

در  دلم  بس   قصه و بس   راز  و   بس   افسانه  دارم    
        

شکرایزد را  که پرورده  است    در  دامان   لطفش               

                               سایه  ای ، دار  و  درختی    نان  و  اب  و دانه دارم     

 


تمامی حقوق مادی و معنوی " تنهایی " برای " مهرداد عزیز ابادی " محفوظ می باشد!
طـرّاح قـالـب: شــیــعــه تـم بـه قــدرت "مهدی بلاگ