گل و خار1
پنج شنبه اول خرداد 1399 | مهرداد عزیز ابادی

عشقبازی  کار  هر  سالوس مردمخوار  نیست
دوست رابا هر که  از ره میرسد الفت  کجاست 
رندی  و بازیگری  و  زهد  سازی و  ریا   
اشیان گم  کرده کی  داند  طریق  قذس  را
پر  کرکس  کی  شهپر  با  شهپر  عنقا  یکی 
وین  عجب  در  دامن  گل  خار  میر.ید  زیاد
 

 

 

 

 

 

 

 

 

بازی  هرطفل سرگردان  ناهموار  نیست
هرکه  بی همت  نهدره راقدم هشیار  نیست
جز  هلاکت  در  میان  کوچه و  بازار نیست  
زشت  سیرت  را  نصیب  ازخلعت  دادار  نیست 
لاشخوررا  طعمه  جزگندیده  و مردار  نیست
لیک شاه  حسن  جزگل درهمه  گلزار  نیست
 

 

وقتی که پاییز
چهارشنبه سی و یکم اردیبهشت 1399 | مهرداد عزیز ابادی

وقتی که پاییز

وقتی که پاییز از برایت شد غم انگیز

 ازبرگهای خشک و زرد و و پاک لبریز

پاییز می‌بارید و می‌نالید هردم

با این همه رنگین کمانهای دلاویز

دیدم که میترسید باران از بهارت

من خیره بر دستان زرد و سرد پاییز

***

 

دیدم که میترسید باران از بهارت

دور از تو می‌شد هر بهاری داغدارت

ترسید میدانی که نزدیکت بیاید

 ترسید شادابی بیاید در کنارت

حتی بهار سبز، سبز آرزوها

ترسید تا باشد بدان حالت بهارت

***

 

میدیدی و گاهی تو میکردی تبسم

من در کنارت میشدم آن روز‌ها گم

دیدم بهار از اشک میسازی دمادم

میکردی اشعار جدیدی را ترنم

 در خلوتت عرش خدا لرزانده بودی

 انجا اجابت یافتی حتی تقدم

قهر
سه شنبه سی ام اردیبهشت 1399 | مهرداد عزیز ابادی

جگرم  بسوختی  من  ز  تو  دل  نمیبریدم          

که  زعشق  تست  ما  را اگر  این  نماز  باشد  

چه  عسل  چه  تلخ  و  حنظل تو  اگر که  داده  باشی

همه  نوش کرده بودم   همه چاره  ساز  باشد       

تو  مگو  برو  که  نتوان قدم  از قدم  نهادن     

هه  راه بسته باشد  همه  در  فراز  باشد     

تو  بیا به  محفل  ما سر  صبح  و  شام باز  آ           

چو  تو  در کنار  باشی  در  عیش  باز  باشد 

صنما  نمیتوانم  ز  تو  دل  بریدن  هر  گز    

که  رفیق  خوب و  اعلی همه پاکباز  باشد  

تو  فرار  می پسندی  زچه  رو  ز  عاشق  خود  ؟

به کجا روی که  یارت  همه  دلنواز  باشد؟

به  حقیقت وجودت  قسم  ای  امید  جانم          

که  دل  شکسته  من  پی  سرو  ناز  باشد



تو اگر نمی  پسندی بوصال  شادی  ما   

                                        بگذار  اتش دل همه  در  گداز باشد  

ساقی
یکشنبه بیست و هشتم اردیبهشت 1399 | مهرداد عزیز ابادی

 

ساقی  و  مطرب  بیا  برخیزو  در  ده جام  را          

تا  برم  از  یاد دیگر  تلخی  ایام  را  

 

میکند  پنهان  بساط خم  و انگور  و  شراب

ساغر  اما  پر  کند  دیوانه  بدنام  را       

اب  افزوده  است در  جام  غریب و  بی کسان    

لایق  مستی  نداند  غافلان  و  خام  را     

من  بدنیا  امدم تا  شا د سازم  دیگران           

گریه  من  بود  از  اول  تلخ  دارد  کام  را 

مهربا  نا  قدر را  ارزانی خوبان  مکن    

خشک  می  بایددهان  خشت  پشت  بام  را  

کس  به  وحشی  کی نماید  لطف و  اکرام  ای  پسر 

احترام البته  باید   ان  دل  ارام  را

حیف  باشد  ناگواری  بر  دل  ایینه  ها        

نامرادی  یابد  اخر  شخص  خون  اشام  را



این  همه  در  هرمکان بازی  به اتش  میکنی    

طاقت گرما  نباشد  ای  پسر  اندام  را 

در  قمار  زدگی مشغول  بازی  گشته ای

باختی  اخر بدنیا  موی  مشکین فام  را

این  همه  پیرایه  بر  بستی  به خود  ای  بینوا           

                     یاد  کن  از  جبهه  و  جمع  گل و  اعزام را

علی ع - 4
شنبه بیست و هفتم اردیبهشت 1399 | مهرداد عزیز ابادی

ان  کوه کز  جا میکند دریای  طوفان را  علی          

اباد  میسازد  همه  دلهای ویران  را علی  

 

باید که  بشناسد همه  از  مرد  و زن  این مرد  را

انکومصفا  میکند  هم  روح  و  هم جان  را  علی       

بیماری  شرک  وریا گر  ریشه  زد  در  سینه  ات   

تنها  طبیب  حاذق و دارو و درمان را علی     

انکو  زند  شلاق خودبر ظالمان بیحیا          

اخراج  میسازد همه ناهل  ودیوان راعلی

بسیار  امد  در زمین  از مردمان  نازنین   

 انکس  که  ارزش میدهد او نوع  انسان را  علی 

بسیار  میگوید  سخن هر  شخص  در  هر  انجمن 

انکس  که  برپامیکندهرعهد و  پیمان راعلی

هرکس  به نوعی  میکندایات  حق  را  بررسی        

انکس  که داند در  جهان  تفسیر  قران  را علی

سر  گرم  میسازد  بسی  دنیای  دون پرور ترا           

انکس  که  اجرامیکند هر  لحظه  فرمان  را  علی

میسازدانسان اشتی  با هر خس  و  بیگانه  ای

بشناسداو هر  گوهری و  هر  در  ومرجان را  علی 

دریا و  اقیانوس  که  باشد  جواهر  ها  در او

سیراب سازد کام  هر مسکین  و عطشان  را  علی     

 


تمامی حقوق مادی و معنوی " تنهایی " برای " مهرداد عزیز ابادی " محفوظ می باشد!
طـرّاح قـالـب: شــیــعــه تـم بـه قــدرت "مهدی بلاگ