مهدی علیه السلام
شنبه بیست و چهارم خرداد 1393 | مهرداد عزیز ابادی

 بسم الله  الرحمان  الرحیم

 

مهدی  ...عج  الله تعالی  فرجه  الشریف

 

ای بقربان  تو  گردم  که  تو  خودجان جهانی   پیر گشت  عالم  و آدم  حمد لله که  جوانی

 

گل  همه در  قدم تو  بنهد  آنچه که  دارد     دلخوش  است انکه  براهت بدهد  برگی  و  جانی

 

آفتابی  و  جهانی  همه با نور  تو  روشن       ازوجود  تو  بود  گلشن توصیف ومعانی 

گر  ندیدیم  چه  دوریم  وچه  نزدیک  یقین   است     بی تو کس را  نبود  رنگ  و  نوایی و  توانی

 

دوختم  چشم  به  درگه  که  بیایی  زکناری      وانگهم  نوری  و  عطری به دل و دیده رسانی

 

قابلیت  نبود چشم و  دل  و  دیده  ما  را      ورنه  اندر  پس  غیبت این  همه  سال  نمانی

 

کس  ندیده است  ترا  زینهمه مجنون  و گرفتار     که  مگر  وصف  نماید  که  چنینی  و  چنانی

 

درکمند تو  اسیرم  گرچه گمگشته  و  پیرم    خوفم  از  این  بود آخر  زکمندم  برهانی

 

بهار
پنج شنبه هشتم خرداد 1393 | مهرداد عزیز ابادی

 

 

 

بهار

بهار می شکند صولت زمستان را

مرا به خوشدلی عادت دهد شکوفه و گل

به سرو گفت همیشه بهار و سر سبزی

به خنده گفت غم دلشکستگان خوردم

مزن تو بر دلم آتش تن برهنه شاخ

 

 

 

دوباره زنده کند کشتزار و بستان را

به باد می دهد این خرمن پریشان را

نداشتی غم گرمابه و گلستان را

به آتشی که بسوزد تمامی جان را

تهی است دست نگر تو شکست انسان را

 

هدیه  به  استاد  کاظمی  شاعر  افغان  

به کابل؛  به  زابل  ؛چشیده  است  دشمن       همه  ضربه نیزه    تیر ما را

شکستند  آن  خرس بی  شاخ  ودم را         همه  دیده  اند  عزم  و  تدبیرمارا

جداکرده   هرچند  افغان  ز  ایران          جدا  نیست  ایران  و  پامیر  ما  را

کشیده  است  دستان ما تا  به دهلی          گشاده  است  ره  هند  و  کشمیر  مارا 

از  اردوگه  خویش  بیرون  نیاید           مگر  میچشد  زخم  شمشیر  ما  را

بود  زیر  پاهای  ما  پرچم  کفر              که    دیده  شکوه اساطیرمارا

چوروباه  دشمن؛  گهی  سر  بر آرد          ببیند  پلنگان  چون  شیر  ما  را

به قرآن  بریزیم  خون  عدو  را          چنین امر و  فرمان  بود  پیر  مارا  

مرغ عرفان
دوشنبه پنجم خرداد 1393 | مهرداد عزیز ابادی

 

 بسم  الله  الرحمان  الرحیم   

 

تا  فریب  ره  شیطان  بخوری  نادانی      تا گنه  میکنی  از  عمر  رجز  میخوانی

 

تا  پی مصلحت  و  نان  و  نوایی  باشی     روح  تو  مرده و از  خانه  دل  ویرانی 

 

تا  هوی  و  هوس  از عقل  ندانی  نبود  ذره ای  در  تو  ز  معنا  و  خبر  زایمانی

 

تا  محبت  نکنی  نرم  نگردد  دل  تو       مرغ  عرفان  به  ریا در  دل  و  جان  ننشانی 

 

تا  پی  پیر  نباشی  پی  عشق ش   نرو ی      سوختن  از  دل  و آباد  شدن  نتوانی 

 

تا  ز  دنیا  نبری  پستی و  افسرده  چو  خاک      بیهده  از  دل  و  معنا  تو  سخن  میرانی

 

  کتاب زیر  بال  سکوت   از  مهرداد  عزیزابادی  چاپ 1366

 


تمامی حقوق مادی و معنوی " تنهایی " برای " مهرداد عزیز ابادی " محفوظ می باشد!
طـرّاح قـالـب: شــیــعــه تـم بـه قــدرت "مهدی بلاگ