آخرت
پنج شنبه بیست و هفتم فروردین 1394 | مهرداد عزیز ابادی

 آخرت

ارزوی هر  که  میگردد  دراز                        دل  نمیبندد  به  لطف  چاره  ساز  

ای  خوشاآنکس  که  یادآخرت                 اشک  او  جاری  کند    وقت نماز  

ای  خوشا آنکس  که  ترسد  از  خدای       دل  فرو  شوید  زحرص و  ظلم  و آز

ای  خوشا آنکس  که  در هر  نیمه   شب         با  خدای  خود  کند  راز  و  نیاز  

  در نهانکاری  گناهی  میکنی                        از  خدا  پنهان  نباشد  هیچ  راز  

 آخرت آباد کن  ای  بینوا                           میرود  هر  کس  که  میگردد  به  ناز

میرود  در  گور  هر  پیر  و جوان                        هم  پیاده  هم  سوار  یکه  تاز  

اسرار
چهارشنبه بیست و ششم فروردین 1394 | مهرداد عزیز ابادی

تو همچون شب پر از اسرار هستی

 

سراپا چشمی و بیدار هستی
ج

لطیفی اندکی از لطف تو گل
ج

 

چو دشتی سر به سر گلزار هستی

دو عالم مست چشمان تو باشد

 

همه مستند تو هشیار باشی
ج

مرا مقبول کن هر چند زشتم

 

عظیم و صادق و غفار هستی

نپوشان روی ونی مشاطه حاجت

 

جهانی و همه رخسار هستی

خدایا کن کلامم را مطهر

 

دلی وهم توام دلدار هستی

حریفش نیستم هرگز ضعیفم

 

مرا یاری نما تا یار هستی
ج

تو دشمن را نما از خانه بیرون

 

عزیز و قادر و قهار هستی

میلاد فاطمه س
سه شنبه بیست و پنجم فروردین 1394 | مهرداد عزیز ابادی

والا  گهری آمده از  عرش  بدنیا    در دامن آن  طاهره  عصمت  کبری 

وقتی که نظرکردخداوندبه احمدص  دادش گهری کوثرویکدانه چو  زهرا

این  گوهرارزنده  چنان  فخرنبی شد  کاو گفت  فدای  تو  شوم ام  ابیها

این  هست  مرا  پاره  تن بضعه  منی  یعنی  که  جدانیست  زمن گوهر  یکتا

هرکس که رضاهست ازاونقطه ایمان       وانکس که رضا نیست به کفراست  هویدا

جان جهان
یکشنبه بیست و سوم فروردین 1394 | مهرداد عزیز ابادی

بسم  الله  الرحمان  الرحیم 

ای  بقربان  تو  گردم  که  تو  خود  جان  جهانی     پیر  گشت  عالم  و  ادم  حمد لله  که  جوانی

گل  همه  در  قدم  تو  بنهد  انچه  که  دارد      دلخوش  است  انکه  براهت  بدهد  برگی  و  جانی

افتابی  و  جهانی  همه  با  نور  تو  روشن                      از  وجود  تو  بود گلشن   گلهای  معانی 

گر  ندیدیم  چه  دوریم  چه  نزدیک یقین  است    بی  تو کس  را  نبود  رنگبی  و  تابی  و  توانی

قابلیت  نبود چشم  و  دل  و  دیده  ما  را                ورنه  اندر  پس  غیبت  این  همه  سال  نمانی

کس  ندیده  است ترا  زین  همه  مجنون  وگرفتار    که  مگر وصف  نماید  که  چنینی  و  چنانی

  در  کمند  تو  اسیرم  گر  چه  گمگشته  و  پیرم            خوفم از  این  بود  اخرزکمندم  برهانی      

تو  رود  بودی  اما  من  آبشار  بودم   

                               جاری  تو  بودی  آرام من   بیقرار  بودم                                

تو چون  گلی  به  صدرباغ  وچمن  نشستی  

                               از  خویشتن  گریزان  من  درفرار  بودم

تو  کاج  سبز  بودی  در  اوج  سر  بلندی  

                              من  خاک  زیر  پایت که  خاکسار  بودم

بیگانه  بود  با من  من  در  پی  اش شتابان

                              میباختم  سرو  جان  چون  درقمار  بودم

ویرانه  گشت  منزل  بیچاره  گشت  این دل

                                در  حسرت  جدایی  دیوانه وار  بودم   


تمامی حقوق مادی و معنوی " تنهایی " برای " مهرداد عزیز ابادی " محفوظ می باشد!
طـرّاح قـالـب: شــیــعــه تـم بـه قــدرت "مهدی بلاگ