بسم الله

خانه  خشک ترا  پر  ز گل   و  ریحان  کرد   

 میوه  از  باغ   تو هر  روز وشب    اویزان  کرد

ان قدر  شربت  شیرین  به  کنار  تو  نهاد 

   تازه  حلق  تو  از این مایع  و  لب  خندان  کرد 

بلبل  و  طرقه  و  قناری  و  صد گونه  هزار  

 بهر تو  مطرب  و  خواننده   و  سرگردان  کرد 

پشم  و  ابریشم  و  دیبا و  نمد  ؛  چرم  و  کلاه

      بهر  تو  ساخت  ترا  باغ  گلی  الوان  کرد

ابر  بارید مگر  تشنه  نمانی  به  بهار

     گل  بخندید  که  تا  سینه  ات  ابادان  کرد

  از  ملائک  صفی  از  بهر  تو  مامور  شدند

    تا  که  اندیشه  تو  بارور  از  ایمان  کرد

روز  و شب  حافظ  تو خادم  ملک  و  ملکوت

    تا  دل  و  چشم  ترا  همره  ان  خوبان  کرد 

  نانت  از  مزرعه  و  دشت  و  بیابان  امد   

   ابت  از برف  و  یخ  و  چشمه  و  از  باران  کرد  

 پا  بپای  تو  بیامد زنی  از  سوی  بهشت 

 رونق کلبه  و  دکان  تو  صد  چندان  کرد

کودکانی  همه  از  روح  تو  و  مثل  تو  اند 

همه مشتاق  تو  و  منتظر  فرمان  کرد

از پرستاری  تو  خسته  نشد  قلب  پدر

   لقمه  از  سبزی  و  از  آلو  و  بادنجان  کرد

مادری  دلخوش  و  مفتون  شکر  خند  تو  شد

تا  که  بوسید  ترا  مهد  ترا  دامان  کرد 

در  و  همسایه  به  دیدار  تو  خوگر  شده  بود     

سینه ات  جایگه  رحمت  بی  پایان  کرد

معدن  جرم  و  خطا  بودی  و  انبار  گناه 

زین  سبب  پرده ستاری  اش  اویزان  کرد

دشمنانی پی  نابودی  تو  بسته  کمر 

عده  ای راند  و  گروهی  به  خفا  ترسان  کرد

.بس به  بیماری  و  زاری که  فتادند  زپای 

  وقت  بیمار  شدن  داروی  تو  ارزان  کرد 

بس  گنه کردی  و  ازار  خلائق  هر  روز

صبر  بنمود  و  ببخشید  و  ترا  جبران  کرد

گاه  ترسیدی  و  گه  صاحب  اندوه  شدی 

کینه از  سینه  تو  خارج و  باز  احسان  کرد 

از  خطاکاری  تو  روزی  تو  قطع  نشد     

                   بلکه  گه  راه  تو  هموار  و  بسی  اسان  کرد

تا  ترا  نعمت جاوید و فراوان  بخشد

امر  پیمان نماز و  شرف  و  قران  کرد

اعتباری  که  به  عالم  نبود  غیر  خدا

تا دهد حشمت  و  جاهت ؛ رهت از پاکان  کرد

بوی غزل
پنج شنبه بیست و یکم خرداد 1394 | مهرداد عزیز ابادی

دور  از  وجو د  نازک  تو  غصه  میخورم  

  دستی  به  شمع  و  دست  دگر  بر  دعا  برم

از  هجراوست  روی رخم  زردو دل  کباب 

     جز  عشق  تو  نداد  مرا  یاد  مادرم

  میل  رفیق  نیست اگر  بر  مراد  دل             

         بگذار  تا  به  باد  رود  جمله  باورم 

  ایمان  من  بدوست  بسی  ریشه  دار  بود     

     کان  را  گواه  میدهد  اعضای  پیکرم 

موری  به  پای  فیلم  و  کفتر  به  چنگ  باز  

  عمری  است  پر  ز  نعمت  الطاف  داورم 

هردم  هزار  سفره  و  صد  گونه  شربت  است  

   یک  سوی  اب  زمزم  و  یکسوی  کوثرم

از لطف  توست   بوی  غزل  در  قصیده  ام.

     زان  لطف  هیچ  گشته  جهان  در  برابرم  

رباعی
چهارشنبه بیستم خرداد 1394 | مهرداد عزیز ابادی

 

 

 

اين باده  كه درگور مرا خواهي داد   

                                                       امروز  بده  اگر  مرا  نیست  عناد

امروز  ببالین  من  آید  حوری

کاین  روزه  چل ساله  توانیم  گشاد

 

 

 

ای  کاش  که  بلبلان  وفادار  شوند

یوسف  صفتان  ترا  خریدار  شوند

اینان  که  به  کنج  زهد  بنشسته  دمی

از  خیمه  برون  وارد  بازار  شوند

 

 

درمان
دوشنبه هجدهم خرداد 1394 | مهرداد عزیز ابادی

درمان

گر  ترا  یک  شعله  درجان اوفتد             یا  به  دل  یا در  گریبان  اوفتد 

گرکه زخمی  شد بدست  وپاپدید         یا خلل  در  جای  ایمان  اوفتد 

ساخت باید  سنگری  از  التماس               تا  مگر  فصلی زدرمان  اوفتد

درد ها را  چاره  تنها  حق  بود            درد  را  درمان  ز  رحمان  اوفتد

آب
یکشنبه هفدهم خرداد 1394 | مهرداد عزیز ابادی

آب

آب  بودم  اب  بودم آب آب                            بهتر  از  گل  بهتر  از  حتی گلاب 

گل زمن  جان  و  حیات  تازه  یافت                            حسن  و  حشمت  های  بی  اندازه  یافت

  اب  یعنی  کشور  آباد  و  زمین                               مردم  سیراب  خوب  و  نازتین

پای  باغ  و  مزرع  سبز  فلک                              ما  چو ماه  آسمان  بودیم  تک

ابر  در  اوج  فلک  بودیم  گاه                      گاه  جوش  و  گاه  یخ  گاهی  تباه

 آب  گه  در  ساغر  و  تنگ  بلور                       میدرخشیدیم  و  میدادیم  نور

گاه  من  در  برکه  ها  زندایم                       گاه  جاری  در  سلوک  عرفانیم

قادر  یکتا خدای بو  تراب                          گفت : هر  چیزی   بود  زنده  به  آب

سلسبیل  و  کوثر  و  دریا  منم                       بلکه  اقیانوس  بی  همتا  منم

من  زلال  جاری  عرفانیم                               میهمان  این  سرای  فانیم

****

عمر  من  درعزت  و قدرت گذشت                          روزگارم  غرق  در  نعمت  گذشت

تا  که  آمد نور  چشم ما  به  دشت                            کاروان کوکبی   از  من گذشت 

چارروزی بود  من  دور  از  حسین                              خواستم  من  پرتو  نوراز   حسین  

هر  چه  کردم  سعی تا  بوسم  لبش                       شد محالم  خشک  بودان  ازعطش   

هر  چه  کردم  تاروم  در  خیمه  ها                               گشته  مسدود آن  ره  بی  انتها

آخرین  امید  من  عباس  بود                                       مشک  آب  او مثال  داس  بود

میزدند آن  دستهای  نازنین                                  دست گل  پر پر فتاد  او  بر  زمین 

محض  آب آمد  ولی بی  آب  رفت                      تشنه غرق  آب او  د ر خواب  رفت

تا  ابدآن  صحنه  ام در دیده  است                     که  مهی  درخاک  و خون  غلطیده  است 

بعد از آن  دیگر  دلم  آتش  گرفت                         آبرویم  رفت و  دیگر  غش  گرفت

من  شدم  شرمنده  احسان او                                             تا  ابد نالان  او   گریان  او


تمامی حقوق مادی و معنوی " تنهایی " برای " مهرداد عزیز ابادی " محفوظ می باشد!
طـرّاح قـالـب: شــیــعــه تـم بـه قــدرت "مهدی بلاگ