دام بلا
چهارشنبه بیست و هشتم مرداد 1394 | مهرداد عزیز ابادی

 

نه  عجب  گر  که  در این  دام  بلا  حیرانم         وین  عجب  تر  که  من  از  داغ  شما  نالانم

هر  کجا  میسپرم تیر  بلا  دنبالم                            گرم  اسوده  گذارند  دمی  انسانم 

خارپشتم  که  بود  تیر  بلا  بر  پشتم                    لاک  پشتم  که  فرو  رفته  به  لاک  اینسانم

چند  کفتار  سیه  روی  بود اطرافم                      چند  روباه  سیه  روی  بود  مهمانم

    در  گریزند  همه  اهل  خرد از  کویم         گوییا  کاخ  سفید  است  و  بر آن  دربانم

 

 

دور  از  وجود  نازک  تو  غصه  میخورم         ایینه  ای  و  شمع  نهاده  برابرم

تا در  کمند  زلف  تو  من  گشته ام  اسیر      حتی  به  سبز  گنبد  اعلا  نمیپرم  

ازادم  از  سراچه و این  کوی  دلپذیر     ازادی  ای که  میرود اخر  برآن  سرم

ایمان  من  بدوست  بسی ریشه  داربود    کان  را  گواه  میدهد  اعضای  پیکرم

هرچند گاه غصه و  گاه  است آشتی      من  این  وصال  ناشدنی  را  بجان  خرم

موری  به  پای  پیلم  و  کفتر  به  چنگ  باز    عمری  است  پر  زنعمت  الطاف  داورم

 

 

 

 

 ای  وای  من  چو  پیر  شدم  مهربان  شدم       پیرم  ولی  بیاد  عزیزت  جوان  شدم

بر  کوی  عاشقان  گذرم  بود  گاهگاه               وانجا  زترس  مدعیانم  نهان  شدم 

دنبال  عشق  و  معرفت  و  علم  و نور  حق    هر  کوی  و  برزنی  که  بگویی  روان  شدم

رفتم  سراغ  مدرسه  و  درس  و  امتحان        تا  اندکی  زجور  زمان  نکته  دان  شدم  

افسوس  از  کشیش  ندیدم  محبتی                  رفتم  به  دیر لیک  در  صدد ترک  ان  شدم 

اینک  گدای  لطف  توام  عزیز  دل             کز  صحبت  تو  بود  چنین  کامران  شدم     

 

 

رندی
سه شنبه ششم مرداد 1394 | مهرداد عزیز ابادی

بیا  رندی  از  این  دیوانه  اموز       که  قلب  و  سینه  ای  دارد  پر  از  سوز

 چنان  سودا  و  سوز  مال  دارد         نه  سال  و  ماه  دارد  نه  شب  و  روز

 

 

سایه  سار  رحمت 

 

در زیر  سایه  تو  بگذشت  زندگانی   

ای  سایه  سار  رحمت  در  پیری  و جوانی

دست  از  تو  بر  ندارم  و از  دامن  عزیزت 

در روز  های  عیش  و  ایام  ناتوانی

میخواهم  از  خدایت  شاید  بما  ببخشد

از  دشمنان  جدایی  واز  دوست  مهربانی

دور  از  رخت  نمازم چون  برگ  خشک  و  زرد  است 

چین  و  چروک  پیری  با  روی  استخوانی    

     بی تو  گناه  سنگین   پشت  و  کمر  شکسته

مغفورکن  گناهم؛  ای پر زقهرمانی   

گر خواهشی  پذیری  دیگر  غمی  نماند

دولتسرای عشقم  مملو  زشادمانی


تمامی حقوق مادی و معنوی " تنهایی " برای " مهرداد عزیز ابادی " محفوظ می باشد!
طـرّاح قـالـب: شــیــعــه تـم بـه قــدرت "مهدی بلاگ