کودک دل
سه شنبه بیست و ششم مرداد 1395 | مهرداد عزیز ابادی

کودک  دل 

تب  کرده ا ست  کودک  دل  باغ  لاله  است

اما  هنوز  بر  سر  عهد  و  پیاله  است

خوار  و  خفیف  میشود  اما  نه  اعتراض 

دلخوش  نه  اهل  شکوه  و  قهر  و  گلایه  است

اشکش  روان و  صورت  ماهش  برنگ  خون

او  را  چه  چاره  جز  غم  و  اندوه  و ناله  است

اظهار  درد  و  کوچکی  و غم  نمیکند

گوید که  این  بساط  همان  آش  خاله  است

ماهی  است  دست  و  پای  زیادی  نمیزند 

سرمایه  اش  تمام  همین  چند  باله  است

آری  اگر  چه کودک  و  بی  دست  و  پا  بود 

  در  دست  او  ز  جنت  و  رضوان  حواله  است

 

 

یه  شیرازی  زده  آتیش بجونم           بریده  رنگ  چشمونش  امونم

میخواستم در  برم  ازدست  چشماش        نتونستم  ندونستم  نتونم

 

یه  شیرازی  شده  آروم جونم             شده  همدل  شده او همزبونم

خداوندا  چه  داره  خاک  شیراز        که  از  ترک  محل  نادلگرونم

 

 

نمیدونی  چطوری  ناز  میکرد            نبود  روی  زمین  پرواز  میکرد

گمان کردی  ملایک  بود  و  حالا       در  جنت  به  رویم  باز  میکرد

آیین
پنج شنبه چهاردهم مرداد 1395 | مهرداد عزیز ابادی

از مست  مپرس  حال  مستی          با  گبر  بگو  چرا نشستی

بسیار به  گم  شدن  رضا  داد      تو  شاد  مباش گر،گم  استی

دیوانه  مرا  ز خود  خبر داد        دیوانه  به  این  دراز  دستی 

بگذار  دوباره  نضج  گیرد            آیین  خوش خدا  پرستی

 

بسم الله 

اووختا  هولکی بودی  ببینیم            دلت  میزد که  پهلو  هم  بشینیم

بریم شاهچراغ  و  باغ  ملی               برای  دیدن  هم  گل  بچینیم

 

چشام شد تر تیلیس دل سردی  انگار دوباره  دب  شدی  خودته  نگه  دار

نمیدی گوش به حرفم مثل سابق    نکن مخ  مخ  که  من  بنگت  زدم  زار

 

اووختا :  ان  وقتها 

دلت  میزد : قلبت  می طپید

تر  تلیس :خیس از  اشک

دب شدن :  ناسازگار و لجباز  شدن

نکن  مخ  مخ :  معطل نکن

بنگ  زدن :  صدازدن

 

گل ایمان
دوشنبه چهارم مرداد 1395 | مهرداد عزیز ابادی

نامت  آمیخته  با  گوهر  رخشان   وجود

بلکه با  هر  عدم  تشنه و با  بود و  نبود

هر  کلامی که  شد  اظهارتو تعلیم  دهی 

ورنه کس  راچه خبر دیدن  واین گفت  و شنود

  اصل  تعلیم  از  آغاز  تو  کردی  بنیاد  

فهم  و  ادراک  از آغاز   هنرهای  تو  بود

خواست  بالا  یرود  بلکه   که  آزاد  شود 

بشر  و بال  و پر و  این  همه  پرواز  و  فرود

گل  شریف  است  تو  دادی همه  اوصاف  کمال

ورنه  در  گل  ز شرف  اینهمه  مقدار  نبود

نیست  بر  لوح  دلم  جز  الف  قامت  دوست

جان  شریف  است  نباید  به  گناهش  آلود

  در  شرافت نرسد هیچ کسی  بر  آدم 

داده  حق  بهر  نگهداری  خود  امر  سجود 

هردم  آید  ز  ازل  کیست  بدین  طاقت  و  صبر

هردم  آید  ز  ابد  رحمت  و  الحمد و   درود

گر  به  اخلاص  گراید  همه آسانی  و خیر 

ور  به ایراد  دهد  دل  همه  صعب  است  عنود

گر  بفرمان  خدا  در  پی  احمد  برود

همه  جانور  بود  از  گل  ایمان  و  شهود    

 


تمامی حقوق مادی و معنوی " تنهایی " برای " مهرداد عزیز ابادی " محفوظ می باشد!
طـرّاح قـالـب: شــیــعــه تـم بـه قــدرت "مهدی بلاگ