آفتابی بودم
شنبه بیست و سوم اردیبهشت 1396 | مهرداد عزیز ابادی

آفتابی  بودم  اما  میل  تابیدن  نبود

یا  چو  مهتابی  که  فرصت  بهر  خندیدن  نبود

  کاج  بودم  سبز؛ اما  دست  خالی  در  قیام 

سرو  بودم  ناز؛ اما  جای  نازیدن  نبود

چشم  خود  را  چون  به  چشم  دلبرم  میدوختم

همچو  اقیانوس  بود  و  جای  خوابیدن نبود

راه  میرفتم  براهی  سرد  و تاریک  و  سیاه

شاهراهی  بود  اما  جای  روئیدن  نبود

عده  ای  دنبال  سایه  در  پی  سرمایه  ها 

مایه  ها  میرفت وسرها  جای  بالیدن  نبود

من  چگویم دلبرم را بس  ظریف  است  ولطیف

ای  فلک  آغوش  دلبر  جای  نالیدن  نبود 

نهضت گل
پنج شنبه چهاردهم اردیبهشت 1396 | مهرداد عزیز ابادی

نهضت  گل

چمن  از  نهضت  گل  باز  خرامان  امد

سوسن و  نسترن  و  زنبق  و  ریحان  امد

چو  عروسی  همه  اشجار  سرا  پا  زینت

 به  در  و  باغ  و  به  صحرا  و  بیابان  امد

همه  جا  عطر  گل  و  غنچه  به  سر  تا  سر  شاخ 

سرو  خجلت  زده  بر  طرف  گلستان امد

شبنم  از  شوق  سرا  پا  شده  چون  اب  حیات 

اشک  شد  ژاله  و  تا  حد  گریبان  امد

تن  البرز  اگر  ساکت  و  سرما  زده  است

همچو  پیری  است  که  مو بر  سر  دامان  امد

من  در  این  بادیه خاموشم  و صحرا  پر  جوش 

اب  باران  شد  و  در  رود  خروشان     امد

اولین  عید  بهار  است  عروس  گل ما

سوی  داماد به  خوشحالی  و  خندان  امد

 

عطا
یکشنبه دهم اردیبهشت 1396 | مهرداد عزیز ابادی

 

 

اسمان عشق  گاهی  گو هر  دردانه  ای

میکند  اعطا  به  که؟  بر  ادم  دیوانه  ای 

انکه  چون  دیوانه  خود  را  اب  و  اتش  میزند

تا  که  اولادش  شود  یک  ادم  فرزانه  ای 

میبرد   فر مان  زیبا روی را  از  جان و  دل 

تا  ز عشق  خویش  سازد  غالبا  افسانه  ای

این  لب  و  دندان و  این  صورت  کند  مست  و  خراب 

یوسف  و  یعقوب  و  ابراهیم  صاحب  خانه  ای

یوسف  ار  از ره نشد  بودش  زلیخا  یک  نفر

گر  زلیخا  شد  فراوان  لغزد  هر جانانه  ای

شمع  بی  پروانه  کو  پروانه  بی  شمع  کو

هر  کجا  شمعی  بود  اری  بود  پروانه ای

بلبلی  صد قصه  میگوید  برای  دوستان

خواه صحرا  گرد  باشد یا  قفس  کاشانه  ای


تمامی حقوق مادی و معنوی " تنهایی " برای " مهرداد عزیز ابادی " محفوظ می باشد!
طـرّاح قـالـب: شــیــعــه تـم بـه قــدرت "مهدی بلاگ