پاس گوهر
چهارشنبه بیست و چهارم آبان 1396 | مهرداد عزیز ابادی

به  هوای  تو  من  از  باغ  جنان  امده  ام

به  خریداری تو  رقص  کنان  امده  ام 

من نه  این  خاک  نشینی  به  ثریا  بدهم

من  به  عشق  تو  بدنیا  و  جهان  امده  ام 

هیچکس  بهر  من  ان  ایه  تطهیر  نخواند

پس گنهکارم  و  اینجا  به  امان  امده  ام

نه  به  تحدید و  نه  تطمیع  نرفتم  نفسی

اختیارم  به  کف  و  با  دل  و  جان  امده  ام

حال  در  اخر  راهم  که  سبکبار  روم

  نزد  ان  ماه  و  پری  دل  نگران  امده  ام

 تو  هم  امروز  قدم  بر  سر  بالینم  نه

نظری  کن  که  زدست  تو  بجان  امده  ام

دولت  از بهر  شما  باد  مبارک  یاران

من به  پاس  گهر پاک   زمان  امده  ام 

 

عزا داری
شنبه بیستم آبان 1396 | مهرداد عزیز ابادی

عزا  داری  ما  هم  اشک  و  اهست

هم  اینکه  ترک  مکروه  و  گناهست

یکی  دیدم  طلا  دردست  مردی

به مذهب  گفتم  این  کارت  تبا ه  است

اگر  طاعت  نداری  در  عبادت 

سلامت  بر  حسین  هم  اشتباه  است

گناه اشکارا ، محضر  حق

جسارت  هست  اخر  این  چه  راه  است ؟

اگر  ترک  گنه  در سر  نداری

ترا  شیطان  امیر و  پادشاه  است

ز تقوی  میشود  اعمال  مقبول

بر  این  معنا خود  قران گواه  است

 

 

من و تو
چهارشنبه هفدهم آبان 1396 | مهرداد عزیز ابادی

چه  روانست  روانست  زبان  من  و  تو

چون  که  اصلاح  کند  عشق  زبان  من  و  تو 

سالها  دور  شده  باز  به  هم  پیوستیم 

  عشق  پیوست  و  نظر  کرد  میان  من  و تو

گردبادی  است  میان  من  و  اعدای شما 

لیک  وحدت  بود  و  نور ، روان  من و  تو

همه  در حرکت  و  تغییر  جهان  میبینم

ثابت  القول وحدیثیم و مکان  من و تو

زمزمه  بین  عوام  از  من  و  تو  بسیار  است  

خسته  شد  در  همه  احوال  لسان  من و  تو

عشق  چون  کوه  طلا  بود  خدا  میداند  

حمل  ان  مشکل و  خارج  زتوان  من  و  تو

گر  خدا  حمل  کند  بار  ترا  خرده  مگیر  

نیست  این  بین  فضایی  بزیان  من  و تو

 

عاشق شدم
سه شنبه نهم آبان 1396 | مهرداد عزیز ابادی

  چونکه  عاشق  شدم  از  راحت  و  گفتار  بریدم   

بلکه  از  مجلس  و  از  هر  چه  طرفدار  بریدم 

روبه تو  کردم  و  از  روبه  و  کفتار  بریدم 

این  هنر نیست که  از  شمع  شب  تار  بریدم 

من  چگویم  که  چه  کردی به  دل  زار  و  حزینم 

  کم کم  امد  شب  و تو  خسته  شدی  از  دل  و  دینم 

گفته  بودی  که دگر  جفت  فلانی  ننشینم 

عیبهای  من  بیچاره  شمردی  و  نبینم 

سر  من  داد  زدی  ای  تو  دوچشمان  ودو  عینم 

من  چگویم  که  چه  کردی  به  دل  زار  و  حزینم

گفته بودی که  چه  کردی  که  به  پهلوت  نشینم

تا  بکی  در  پی  خال  و  خط و  ابروت  نشینم 

کو طلای  تو  که  دلخوش  شده   دلجوت  نشینم 

نتوانم  که  بدین  خلق  و  بدین  خوت  نشینم

  من  چگویم  که چه  کردی  به  دل  زار  و  حزینم

 

  دیدم  امروز  که  اتش  زده  بنیاد  وفا  را 

    منهدم  گشته  زتو معدن  انوار  و  صفا  را 

خشک   شد  چشمه  ایثار  و  بزرگی  و  رضا  را 

زرد  شد  جنگل  سر  سبز  امیر  الامرا  را

  من  چگویم  که چه  کردی  به  دل  زار  و  حزینم

عشق  رنگین 

ترسم  اخر   عشق  رنگینم   سیه  گردد  چو  شام

یا  که چون  طشت  سیه  رویان  فرو  افتد  ز  بام 

ترسم  اخر  باز  هم  چون  شعله  ای  لرزان  شود

  یا  زدست  باد  نور  و  گرمی  ام  گردد  تمام

ترسم  انهم  کهنه  گردد  چون جهان  نو  میشود

یا  چو  روزی  در  خزان  کوتاه  باشد  بی دوام

ترسم  اخر  شعله های  اه  تو  سوزد  مرا

گرچه  هستم   طفلکی  اهسته  و  خاموش  و  رام 

سرخوشم  زین  عشق  دارم  باز  سودای  وفا 

سرخوشم تاهستم  وهستی دوتن  در  صید و  دام 

سرخوشم  تا  سیر گشتم   مست  گشتم  ناگهان

شکر  ایزد  شد  نصیبم  از  حلال  و  نز حرام

از  غرور  و کبر افات  جهان  محفوظ   دار

یار  را  زیرا  رعایت  میکند  با  احترام 


تمامی حقوق مادی و معنوی " تنهایی " برای " مهرداد عزیز ابادی " محفوظ می باشد!
طـرّاح قـالـب: شــیــعــه تـم بـه قــدرت "مهدی بلاگ