سرگل
شنبه بیست و پنجم آذر 1396 | مهرداد عزیز ابادی

سرگل

 ای  به  هنر  سرگل  خیل  هنر پیشگان

      چند  هنر  داشتی  خوشدلی  و  خوشزبان 

چونکه  تو لب  واکنی  ُدر ز  صدف مینهی   

    حرف  که  تو  میزنی   رحمت  و حرز  و  امان 

میدهی ارامشم  چون که  تکلم کنی  

  من  به  کجا  دیده  ام  این  همه  شیرین  بیان

ترسم  اگر  بشنود دوستی  و  دشمنی   

   باز  فراوان  شود    جمع  خوش  عاشقان

هیچ  به  صحرا  مرو  ترسم  از  ازردگی  

      هیچ  نخواند  دگر  قمری  و  قناریان

دخترک  با  حیا

چشم توخورشیدزا، سینه بگومرحبا      

            گرشود ازخودگذریک دمی اینجا  بیا

چشم توخورشیدمن  مایه  امیدمن      

            چون که  تو  بازش کنی برهمه دردم  دوا

کن  تو نگاهی به  من ؛بر  دگری  بسته کن   

   ور  نه  فراوان  شود  قصه  و  هم  فتنه  ها

نور  دل  و  سینه  ام    اب  و  ایینه  ام    

         غیر  من هرگز  مکن  بر  دگری  از نگا 

 سوختم  از  عشق  تو   از  اثر  چشم تو    

          فتنه  مکن  در  جهان  دخترک  با  حیا

 

 

همین که از تو بریدم خراب شد کارم

چو شیر بودم واینک چو نقش دیوارم

چو سرو بودم و آب زلال نوشیدم

سرم بگردد و اکنون مثال پرگارم

امین ماست همین لعبتی که میبینی

رهین ماست همین دوستانی که من دارم

کجاست گیسوی عنبر فشان خوش بویت

بیار شانه زنم من هنوز بیمارم

زمن تو دور باشی و باشد خدا نگهدارت

چه من که دورترم شد خدا نگهدارت

مهدی  جان

مادرم  نام  تو  از  بر  میکرد 

پدرم  دفتری از  شعر  ترا  پر  میکرد

  من  اگر  روزی  بایاد  تو میبردم  سر خوش  بودم

بچه  هایم  همه  از بوی عبای تو  شفا  یافته اند

هرنفس  چون  که  بر آید،اری – میکنم نام  حسین  را  تکرار

باز  هم  شیعه نیم مهدی جان ؟

دفتری  ساختم  از  عشق به  تو   یادت  هست ؟

همه ی شعر  من از  بوی تو  دارد  الهام

هنری  هست و  اگر  رنگی  هست 

همه  نقاشی  گفتار  تو  ای  مهدی جان

صبح  با  شوق  تو  بیدار  شوم

هر  کجا  بی تو  روم  خوار  شوم  

دَرِ  هر  خانه  نشان  از  اثر گام  تو  بود

 ما  جفا  کرده  ولی  باز  وفا  دار  تویی

ما  نداریم  بدان  معرفت  بالا ، دست

ملاقات
سه شنبه چهاردهم آذر 1396 | مهرداد عزیز ابادی

 

 باز  از جانب  تو  وقت  ملاقات  امد                                               یکی  از  عالم  اسرار  و  خفیات  امد

بهر  ما  هر  قدمی  راحت  جان  فرماید                                 هر دم  و هر  قدم  افزایش  نعمات  امد 

من  که  در هر  نفس  از خشم  تو  میترسیدم                             خبر  ازبخشش  وتخفیف  مجازات  امد

باز  میترسم  و  از  دلهره  فارغ  نشوم                                       این  هه  بر  سر  ما زجر  و مکافات  امد

این جهان  یکسره با  زلزله ای  نابود است                               از هلاک  اینهمه  ایات و  روایات  امد

وقتی  امد به  برم  ان  بت  شیرین  حرکات                          گویی  اجمال  همه  سوره و ایات امد

باغ گل
شنبه یازدهم آذر 1396 | مهرداد عزیز ابادی

باغ  گل

من  به  باغ  گل  رسیدم    شعله  ام  خاموش  شد

بارگاه  قدس   بود  و  بلبلم  مدهوش  شد 

  شیر  بودم  در بلاغت  در    زبان و  در  بیان 

 شیر  گفتارم  مثال  بدترین  خرگوش  شد

  راه  من  راهی  است  عمری  گام  در  ان میزنم 

پس  چرا یک  باره جانم  با  خطر  همدوش  شد 

فلفل  تند  مصیبت  کام  ما  را  تند کرد

 از  تب  و  گرمی  تمام  صورتم  پر  جوش  شد

من  همانم  تازیانه  بر  سر  دریا  زدم

  اسب  همت بهر  چه  در این  حوادث  موش  شد 

من  همانم  دشمنان  را  خرد  میکردم  یا  خمیر

سالها  و  ماه ها  اویزه  هر  گوش  شد

لیک  دانستم  که  در  این  زندگی  هر تخته  سنگ

  ریز  شد  ،شد  اب  و  بلکه    عاقبت  هم  نوش  شد


تمامی حقوق مادی و معنوی " تنهایی " برای " مهرداد عزیز ابادی " محفوظ می باشد!
طـرّاح قـالـب: شــیــعــه تـم بـه قــدرت "مهدی بلاگ