بیست
جمعه بیست و ششم بهمن 1397 | مهرداد عزیز ابادی

قدر  مرا  پر  قدر  کن  صبر  مرا  پر   صبر  کن

    باد  مرا  پر  ابر  کن  ای  جان  و  ای  جانان  من  

ساقی  بیا  مستی  بده  مشتی  گهر  دستی  بده  

         از  خویش میرستی  بده  ای جان  و  ای جانان  من 

یارب  بدشمن  قهر  کن  جام  شرابش  زهر  کن  

       از غصه هایش  بهر کن  ای  جان  وای  جتنان  من

دشمن  شرابم میدهد  نان  و  کبابم  میدهد    

            یارم  نجاتم  میدهد ای  جان  و  ای جانان  من

ناسوت  ناسوتی  منم  لاهوت  لاهوتی  منم    

          انگور  یاقوتی  منم   تی  جان  و ای  جانان  من  

از  جنیان  من  بر ترم  والله از  ایشان  سرم    

       برخی  ملائک  بردرم  ای  جا ن  و  ای  جانان  من

نزد  درت  من  کیستم  در  استانت  نیستم    

          صفرم  اگر  چه  بیستم   ای  جان  و  ای  جانان  من

 

قربانی
دوشنبه بیست و دوم بهمن 1397 | مهرداد عزیز ابادی

دو چشمان  من  بیدل  شده  مظلوم  و  قربانی  

                               چو  می  اید  دو  چشم  تو  برای  عید  و  مهمانی  

   دو  پایم  سست  میگرد  چو میدانم  که  می  ایی    

                              دو  دستانم   بسی  لرزد  چو  میبینی  و  میسداسی

دلم  چون  طایرقدسی  پریدن  دوست  میدارد      

                                ولی  ا فسوس  در  سینه  ، شده  محبوس  و  زندانی  

عجب میدارم  از  رویت که  در  این  ماجرا  امد    

                           ولی  چون  دیگران  رفتی  تو  هم   در  کوی  جیرانی  

من  این گنج  عبادت  را  به  دست  خود  نیاوردم    

                                    یقین  دارم  به  از  ذری  و  مروارید  غلطانی 

سلام
یکشنبه چهاردهم بهمن 1397 | مهرداد عزیز ابادی

 


 

سلام

 

چون تو سلام می‌کنی سبزه سلام می‌کند

چون تو قیام می‌کنی سرو قیام می‌کند

چون خبری نمی‌شود نیست نسیم و بوی گل

باد صبا نفس‌زنان قصد پیام می‌کند

وقت سحر که می‌کنی از سر شوق آشتی

ماه نگاه دلبری بر من خام می‌کند

چون‌که نگاه می‌کنی بر گل و سبزه و شجر

ساقی عهد پاک ما گردش جام می‌کند

تلخ چو می‌رسد به ما شهد و شکر فراهم است

زن چو فرشته می‌شود میل دوام می‌کند

چون‌که نگاه می‌کنم برده دلم به ساعتی

                                   خویشتن از بلا رها -خالص و رام می‌کند

چشمان جادو
پنج شنبه یازدهم بهمن 1397 | مهرداد عزیز ابادی

 

   بشکنی  این  سینه  را  چیزی  بجز  روی  تو  نیست      

                              در  سرم  چیزی  بجز چشمان جادوی  تو  نیست 

   دستهایم  ناتوان  و خالی  از  اعمال  خوب            

                                      دستها الوده  دردند   داروی  تو نیست 

 چشمهایم  گر چه  گریانند  دنبال  تو اند          

                           هیچ  اثر  از  شارع  و از  منزل  و کوی تو نیست 

این  همه  طاق  است  در  محراب و  مسجدیا  کنشت   

                              پس  نشان  از بهر چه از طاق  ابروی  تو  نیست 

مهربانا  ،  مهربانی  چونکه  میبینم  ترا          

                                 مدتی از   مهر د ر چشمان  دلجوی  تو  نیست 

 

قصه تنهایی
یکشنبه هفتم بهمن 1397 | مهرداد عزیز ابادی

قصه  تنهایی 

 

  امدم  بر  سر  ایین  اهورایی خویش 

                تا  نهان  سازم  از  این  پس  غم   رسوایی خویش 

گشته  سلطان  زمین  روبه  شیطان  صفتی   

                 که  شده  گمشده  در  ثروت  و  دارایی خویش 

گشته  صید  دگران  گوهر  نایاب گران     

                    من  اسیرم  چو  قناری  به خوش اوایی  خویش 

دزد  و  غارتگر  و  شیاد  به  جایی  نرسد  

                     به  دغلبازی  و شیکی و  تن  آرایی  خویش 

ما  ستمدیده  در  این  عصر به  پیوند  بلا  

                       پر  بهاییم  به  پر کاری  و  دانایی خویش 

رفتی  و باز  پشیمان  شده  بر  میگردی    

                      زده  اتش  به  دلم  قصه  تنهایی  خویش 


تمامی حقوق مادی و معنوی " تنهایی " برای " مهرداد عزیز ابادی " محفوظ می باشد!
طـرّاح قـالـب: شــیــعــه تـم بـه قــدرت "مهدی بلاگ