صبر
چهارشنبه سی ام خرداد 1397 | مهرداد عزیز ابادی
 

                 

                     صبر

 

 صبر  نتوانم  از این   پس  که  دگر  صبر  ندانم 

دیگر  این جسم  بدین  سو و بدان  سو  نکشانم

گر  شکیبا شوم  البته  بود  راحت جانم 

  بارها  گفته  به  من  صبر  نما  من  نتوانم 

  بخدا  رفت   دگر  گنج  سعادت  زبر  من 

  بخدا   رفت  دگر  قوت  اعضا   و  توانم

  پیش  از  این  صبرنمودم  هم  ایام جوانی 

   تو  دگر منع  مکن  هیچ  مگو  من نه    جوانم

بشکن  این   سینه  که  اتش  زده  برده  است  اما نم

  بشکن  این  سینه که  اتش  زده بر  روح  و    روانم

  کلا  این کلمه  ز  فرهنگ بشر  حذف  نمایم

  کلا  این کلمه    کنم  پاک   ز ذهن  و  ز  زبانم

=====+++++

  سالها  صبر  نمودم مگر  این  غصه  سر  اید

   راست گویم  که  تو  بودی به  برم  هر  که  در اید 

قدر ایام  وصال  تو  ندانسته  ندانم 

بعد  از  ان  وقت    ز ایام فراق  دگر  اید

  شده  پر پر گل  عشقم  خار  مانده  است بجایش   

  حنظل  از  دست  رفیقان  بخدا  چون  شکر  اید 

  یار  دوری  کند  البته نه  قهر  و  غضب  ارد

  لیک  دوری  کند و  گاه  ز کوه  و  کمر  اید

  زردی  روی من  از  زر   نبود  از  ضر بانست 

از  رفیقی  است  که  هر  لحظه  زجایی  به  در اید 

هر  که خواهد  بکشد  گو  بکشد  صبر  نتانم 

   ذره  کاه  به نز  دیک شما  مختصر اید 

====******====== *          

  سالها  صبر  نمودم  چه  شد  ان  دولت  مویم 

  رفت  دندان  چو عاج  این همه  را  با  که  بگویم 

   رفت  قوت  ز  سر  و  دست  و  زپا  ونگرانم 

  سبزیم  زرد  شد  البته   نه  بالم  نه  برویم 

اخر  این  صبر  چه  سودم  همه ایام  نگویی

هر  جهت  دشمن  غدار  روان  گشته  به سویم

شیر  غران  جوانی برمیده  ز  بساطم 

 در  ملا  بودم  و  اعلی  حال د ر  قعر  و  فرویم 

  آی  مردم  چکنم  صبر ،  در  این  جمع  ندارم 

  صبر  اشکنجه  بود  قهر بود ،   من  که  نکویم 

خنده  ام  گریه  شد  و نو  همه  اعضا  شده  کهنه 

عطر  گل  بودم  و  اینک  ز  فلک  شرم  ز  بویم 

=====***-----*****//////---

  قصه عشق بگویند  ز  دیوانه  نهان  به 

  با  حریفان  نتوان  گفت  که  ان مثل  فلان به 

  با  جهاندیده  نگویند  چنین   قصه  و  پیران

نزد  عشاق  ولی  این  سخن پر  هیجان  به   

نه  به  مسجد  بشود گفت  نه  در مدرسه  اری 

 پس  نهان  این  سخن  از پیر وکهنسال  و  جوان  به 

شاید  ار  بود  گلی باز  کنم  لب  به  بیا نی 

پس  نهان  ازهمه  هر دیو  و  دد و  هر   حیوان  به

رمز و  اسرار نگویند  به  هر  معبر    هر  کس 

پس  نهان  داشتن  این  سخن  از کوی  زمان  به 

گر  زبان  وا  کنم  هم  عالم  و  ادم ننوازد

این  سخن  مخفی   و  پوشیده به  نزد  همگان  به 

=====/////00000****-0---*            ----

 

من  دل  ازرده  شدم بیش  از  اینها  نرمانم 

  قصه  کم  گو  ز سر  ووضع و  لباس و ز  زبانم 

بشری  را  که  خدا  خلق  کند  عیب  نگیرد 

تو  چه  دانی  ز هنر  ها  و سخنها  و بیانم 

دل  من  خون  شد  و  تو عیب  بجویی  ز  سر و  پا 

مگر  عا صی  شده ای  قفل  نما  باز  بدانم

نیستم  اهل  ریا  ،   بلکه  دل  شاد  ندارم 

تا  که  اراسته  بیند  همگان  زلف  و  عیانم 

غیر  از  اینها  سخن  عشق  به  دلدار  نگویم 

که  کند  حمل  به  بیماری  و  بر  ضعف  روانم

ای  خدا  تو  فرجی  ساز  که  از  هجر  نمیرم 

عاشقم  این  گنهم  هست  که خواهم  که  بمانم !!!1                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                              

 
                                                                                                                                                                                           

 

 

 

 

 

   گفتم  امشب  دل  برای  او  مهیا  میکنم

   سفره  ای  در خورد  خوبان  بهر او  وا  میکنم 

  دل  نبود  الا  چو  انبار  هوسهای  مهیب 

  سفره  هم  الوده ، گفتم  سفره  پیدا  میکنم

با هزار  الودگی مهمان  عالیقدر  را

 مجلسی  شایسته  با  تجلیل    بر  پا  میکنم

هر  چه  میخواهد  فراهم  میکنم  از این  جهان

هر  چه  دستم  میرسد  ان  را  تمنا  میکنم

عاقبت  با  خواهش  و  با  التماس  و  انضباط

راه  ایمان و  یقین ، ایجاد  و  انشا  میکنم

تا  بیاید  شادمان  ،  مسرور،  لبخندی  به  لب 

  تابلوی  از  عشق  نا محدود اجرا  میکنم

ای عزیزی که آسمان و زمین
هر که دوری از آستانت جست
هر که در درگهت اطاعت کرد
درگهت پر جلال و پر اکرام
هیچ کافر جلال و قدر نکاست
آتشی گرد کرده خویش بسوخت
هر که گوید عزیر پور خداست
هرکه گویدمسیح ابن الله ست
آفرین برپیامبر اسلام
حبذا آنکه در همه عالم

 

بهر تسبیح تو زبان بگشود
خوارگشته است همچوعادو ثمود
خویش با قدر و منزلت بنمود
ازقدیم همچنان که بود و که بود
هیچ مومن به قدر تو نفزود
صد چو شدا دو قیصر و نمرود
دشمن حق بود اگر چه یهود
کیفر کفر خویش بیند زود
وحده لاشریک له فرمود
حرف حق را شناخت یا بشنود

 

جهانی
سه شنبه پانزدهم خرداد 1397 | مهرداد عزیز ابادی

هر  دلبری که   دیدم بیچاره بود و  فانی 

تنها  تویی  کلید اسرار زندگانی 

 عالم  نیاز   دارد  جایی  به  سر  سپردن 

 بسیار  غافلند از    ان  رهبر  جهانی

  دیوانگان  رویت  از  غصه  بیم  دارند

 زیرا  زدست  داده  ان  قدرت  و  جوانی 

دارند  استغاثه  از  ظلم  و  جور  دوران 

از  دردهای  بیحد  از    ضعف  و  ناتوانی 

دست  سیاه  ظالم  هر  روز  در  کناری 

می  اورد  جنایت  می  اورد  زیانی 

  در  کوچه  و  خیابان  خونها  روان  نموده   

  مردان  بی  خدای  مزدور پست و جانی 

دارم  شکایتی  از  ، ان  ناخدای  عالم

تا  کی  بود  امامت  از  دیده  ها  نهانی

گلبرگهای  عشقم  باز  و بسی  معطر

  بر  ان  عزیز  جانم  ایا  تو  میرسانی ؟     

 


تمامی حقوق مادی و معنوی " تنهایی " برای " مهرداد عزیز ابادی " محفوظ می باشد!
طـرّاح قـالـب: شــیــعــه تـم بـه قــدرت "مهدی بلاگ