صبر
یکشنبه بیست و نهم مهر 1397 | مهرداد عزیز ابادی

طرقه ای کنج قفس او بی‌قراری می‌کند

طوطی و قناری اما پایداری می‌کند

صبر در قاموس هستی حرف اول میزند

هرکه بی‌صبر است رو در رنج و خواری می‌کند

هدهدی دارد سلیمان جهان را منتظر

چون هنرمند است دارد تاجداری می‌کند

یک سگی با اهل انصاف و مدارا یار شد

سال‌ها و قرن‌ها آیینه داری می‌کند

نیست در تعجیل جز تضییع مال و ابرو

بی‌جهت در ملک شیطان خرسواری می‌کند

در تانی رحمت است از جانب پروردگار

با شکیبایی ز حق او پاسداری می‌کند

  بزن  مطرب  بزن  مطرب  که  دارد  یار می  اید 

       ابوذر  می  رسد  از ره   ،   زرَه  عمار  می  اید

   دهل  زن  میرسد  مالک  ،رسد  سلمان  پیغمبر

       ز  مقداد  و  ز  میثم  ها ، که  چون  دلدار می  اید  

   دهل  زن  میرسد  عیسی  ،   بسا از انبیا  امد

              بزودی  میرسد  از ره  ،  مه  دادار  می  اید

ترا  خورشید  می  اید  پس  از  شبهای  طولانی  

           پس  از  دو ران  بی  مهری  دو  باره  یار می  اید

  پس  ز  ضعف و  پس از  فترت  پس از خواری  پس  از  ذلت 

.   پس  از  هجران  طولانی   گه  دیدار  می  اید

 

 

 

 

 

لاف
شنبه بیست و یکم مهر 1397 | مهرداد عزیز ابادی

   بیهوده مزن لاف  که باغت  ثمری  نیست    

                              زیرا که  در ان  پارسی  و  لفظ  دری  نیست

 اینجا  ادب  و  معنی  گفتار فصیح  است   

                              در ان  اثر  از  غیبت  و  از  پرده  دری  نیست 

  صد  فلسفه و  شعراز  اینجا به عرب  رفت     

                                    در  بادیه  از  عدل و مروت  خبری نیست 

  ان  قوم نگونبخت  پسندیده  ظلمند

                                       کز  باده  اخلاق  در  ایشان  اثری  نیست 

  این  خاک  بسی  پر  بگشودند  به معمور  

                                          اباد  تر  از پارس  بدنیا گهری  نیست 

گر ملک  جهان  زیرو زبر سازی  و  اباد  

                                  بر  تر  ز همین  ملک  به  دنیا  هنری  نیست

 

  معمور  :  بیت  معمور   در  اسمان

می‌گریم
شنبه چهاردهم مهر 1397 | مهرداد عزیز ابادی

من در این نیمه شبان تا به سحر می‌گریم

چون‌که شد دلبر هماغوش خطر می‌گریم

چه کنم نیست مرا دست به اقلیم وجود

بیم بیماری و اندوه بشر می‌گریم

خواستم با گل محبوب پیامی گویم

ترس پرپر شدن و این‌همه شر می‌گریم

این جمال تو و ناز تو و این زیبایی

گر شود محو به دنبال اثر می‌گریم

من نیم بلبل مستی که به هر سو نگرم

به وفای تو قسم کوه و کمر می‌گریم ‍

گل یک‌دانه من نازک و دردانه من

گر کنی از بر من میل سفر می‌گریم


 

 سردارها  

ای در میان موی تو صدها از این رخسارها

طاق و کمان ابرویت منزلگه دلدارها

پیری سراغ منزلت گیرد ز ‌پیر دیگری

کو چشمه مهر تو و کو حسرت دیدارها

هر جا روم پیدا تویی بااینکه ناپیدا تویی

شیدا تویی شیدا تویی در گلشن و گلزارها

مردی فراوان خسته و بر موی تو دلبسته شد

گردد همه کوه و کمر دنبال این بیمارها

می‌سوختم من روز و شب از ترس درد و رنج تب

نازل نگردد افتی بر جان این‌کهسارها

با ما نمی‌شینی شبی تا راز دل گویم برت

ما بوده روزی قبل از این همراه این سردارها


 


تمامی حقوق مادی و معنوی " تنهایی " برای " مهرداد عزیز ابادی " محفوظ می باشد!
طـرّاح قـالـب: شــیــعــه تـم بـه قــدرت "مهدی بلاگ