خواجه
یکشنبه بیست و نهم دی 1398 | مهرداد عزیز ابادی

ای  خواجه  خاک  باش ولی  زیر گام  دوست

پیوسته  باش ازدل و جان درخیام دوست   

 این  قصر کز  هزاره  چنین  یادگار ماند

بی شک  اشارت است  به جاه  و  مقام  دوست

چشم  فلک  به  هر  که  نظر کرد  میشنید

صد  ها  هزار ایه  و نور و  پیام  دوست

هر  سبزه  و درخت و گل و  سرو  معترف

 بر  عزم  و  بر  اراده و  لطف و مرام  دوست

هر  جا رسد  شراب  و می   لعل و  سلسبیل    

 می  ریخت  از  پیاله و  پیمان  و  جام  دوست

عمرم گذشت و فرصت  دیدار هم  گذشت

 فرمان  رسید  بی من  و با  من  قیام  دوست

گل من
دوشنبه بیست و سوم دی 1398 | مهرداد عزیز ابادی

گل من بلبل  من ساقی  من  ساغر  من
شمع  و  پروانه  من هم گل و گلخانه  من
چشم من دیده  من همدم من مونس  من
پاسبان  دل  من شمع  من  و  محفل  من
مهر من  ماه  من و  زهره من کوکب  من
باغ  من  میوه  من حاصل  من  مایه  من
 دست من قدرت من راه  نفس عزت  من  
هرجهت  مینگرم روی مهش هست  عیان 

 

می من  مستی  من  موسی  من  جعفر  من 
می و میخانه  من تاج  تو  باشی  سر  من
میوه و  حاصل  من  سود  من  و باور  من
دست من قوت من عشق من وهمسر  من  اسمان  من  و  هم  زینت  و  هم  اختر  من
سبزمن جنگل من ان گل خوش  منظر  من
موی من صورت  من قلب  من و پیکر من
چارسو،شش جهت هم مغرب وهم خاورمن

هم طبیب  دلمن داروی من مرهم  من
مهرمن سجده  من  قبله و  سجاده من
می  و  میخانه من خنده مستانه من

 

هم گناه من وهم شحنه و هم  داور  من 
مسجدو صومعه و  دیر من و منبرمن
وعظ من حکمت من شعرمن  ودفتر  من

عقاب کوهستان

 

هنوز  بوی  ترا  میدهد  بهارستان    

پرنده  ای  که تو  بودی  عقاب  کوهستان   

بلند  شده اواز  تو  ز  دشت  و  دمن

صدا  و  نغمه  تو  مانده  است  در  بستان   

هلا  هلا  که  امیری  به  باغ  می  اید

گلی  است  میزند  اتش  به خار و  خارستان  

چه  ارزوی  لطیفی   به  سینه  داری  هان

که  بوی  عطر  تو  دارد  تمام  این  استان  

بهار  میرسد از  راه و تو  کنار امام

کنار  حضرت عیسی  به  دشت  و  دشتستان

میان  این  همه  یاران نو   ظهور خدا

تو  مالکی  و  ابوذر تو  رستم دستان

   قو     قوم و خویشی  نیست بین  هیچکس   با  کردگار

گرکه  میخواهی  تو فردوس  برین  تخمی بکار

ن    نیست  انجا  زیر میزی نیست  دیگر  واسطه

جنتی  هست  از  برای  مردم  پرهیز گار

خ      خیروشرانجا  برای شخص  تو  صف  میکشد

گر که خیرت گشت  افزون،  خوب گردد  روزگار

گر  عمل  داری  بیار و  گر نداری  گو  برو  

هست میزان  دقیق و   رحمت  پروردگار 

اهل تقوا میدرخشد  همچو  ماه  اندر  بهشت

هست  ایمان  و  عمل انجا ملاک  افتخار

گر  عمل  داری  بیا  همراه  ان  اخلاص  کن   

چون  که  ذات  و  نیت  تو گردد  انجا  اشکار

 

 

 

دلبرم  افتاده  در  راهی  که  من  افتاده  ام

چونکه  میداند که  من  مست  و  اسیر  باده ام   

  باده  عشق  است  در  پا  و  سر  و  اندام  من

  زین  سبب  چون  کوه  در  اوج  زمان  ایستاده  ام  

 

هر  که  عشق  یار  دارد گوبیا  همراه  من   

هر  که  بیگانه  است با این  عشق گوید  ساده  ام     

من  که  از  روز  ازل نورمحبت  دیده  ام        

  بهر  ایثار  و  شهادت  روز  و  شب  اماده  ام   

 

دور  ان  دلبر  بگردم روز و شب  بی خستگی 

من  بری  از  رختخواب  و  در  میان  جاده  ام   

   با  همان  میثاق  کز  روز  الستم  داده  یار  

 با  همان  میثاق  میمیرم  که  روزی  زاده ام   

من دلی  دیگر  ندارم  در میان  سینه  ام   

بود  یک  دل  لیک  ان  را  بر  عزیزی  داده  ام      

دیماه  98


تمامی حقوق مادی و معنوی " تنهایی " برای " مهرداد عزیز ابادی " محفوظ می باشد!
طـرّاح قـالـب: شــیــعــه تـم بـه قــدرت "مهدی بلاگ