غزال
شنبه بیست و ششم بهمن 1398 | مهرداد عزیز ابادی

تویی که  باده نابی  چرا  نمی ایی
غزال  دشت  دل و  شیر مرحمت جویی
دوای  درد  من  و  همسر یگانه  من
فتاد انچه   فتاد  و گذشت  انچ  گذشت
خراشی  امد اگر بردلت تو  چون  کوهی  

دراین  زمان پراشوب  باز  میبینی

 

تویی که  جام  شرایی چرا نمی ایی
تویی  که  مست  و خرابی  چرا  نمیایی
درستو  خوب  و  صوابی  چرا  نمی ایی

بلی چو من  تو  کبابی  چرا  نمی ایی
و  یا  چو بحر  پر  ابی چرا  نمی  ایی
نهاده  رنج و  عذابی  چرا  نمی  ایی


  ای  ستاره های < غرق  شب>اشاره  ای است به  <صدای  خدا > از  فریدون  مشیری

 

  ای  ستاره  های  غرق  شب 

خفته  در   جهان  ما

 چشم  خود  گشاده  اید

 خیره  در  بساط  و  نان  ما

  نامی  از  بشر  شنیده  اید

  دیده  خون  ما  و  خان  ما

  موج  خون  و  خا ک و اتش  است

  در میان  اسمان  ما

***

   ای  ستاره  های  غرق   شب 

سر کشیده در  کنار ما

 باورت  نمیشود  مگر ؟

سینه  های  تاجدار  ما

سینه ی  پر  از   طلای  مهر

چشمهای  اشکبار  ما 

غم  اگر بود  پلی  بود  بهر دستها  وکار  ما 

***

 ا ی  ستاره های  غرق  شب 

سر کشیده  در  خیال  ما 

پر کشیده  روح  نازنین 

تو نگه کنی به  بال  ما 

  دیو ها  نگاه  میکنی

   در پی  زوال  ما

 

***

    ای  ستاره  های  غرق  شب 

سر کشیده ، نور  دیده  است

احترام  خاک  و  گل  بود 

  بس  فرشته  ارمیده  است  

    پرچم بلند راستی 

سرو مرد سر  کشیده  است 

  پر ز وصف 

****

   ای  ستاره  های  غرق   شب 

سر  کشیده  اب  وخاک  ما

دیده  ای  به  چشم  مهربان 

دیده های تابناک ما 

نیست  در جهان  کنون 

  همچو دستهای  پاک  ما

دیوهای  زمینی اند 

   روز و  شب  پی  هلاک  ما  ...

***

   ای  ستاره های  غرق  شب 

  از  خدا  صدا  نمیرسد ؟

میرسد  تو  اشتباه میکنی 

میرسد  بجز  صفا  نمیرسد

باز  کن  گوش  خود  بلی 

 تا کجا  تا  کجا  نمیرسد!

 

    بچش ازشراب کوثر،مزن هیچ دست بر سر

منمای هیچ  مستی ،چو بنوشی ار توانی

     همه عمرمست مستم، چوبه ساقیان نشستم  

توبروبه عقل دلخوش، بنما  به  ما  تبانی

   به نوای  مطربی  خوش سخن  شما  بگوید

توازاین  پیاله اور دو  قدح  به  میز بانی

دل من  گرفته  اتش زشرابسرخ  بی  غش

چه اگر نمانده ازما بشری  و  استخوانی  

  تو بیا  به  محفل ما، نه  زبان که  با  تمنا

                                  همه  چیزشد مهیا  به  فضای  اسمانی
   یکی ام کند  اشارت  دگری دهد  بشارت
                                       که  بیا وفکرتی کن  که رسیده ناتوانی

گل  من  اگرچه  مستم ، شده حائلت  دو دستم

                                شب  وروز ناظر  تو، به هوای  باغبانی 

 


تمامی حقوق مادی و معنوی " تنهایی " برای " مهرداد عزیز ابادی " محفوظ می باشد!
طـرّاح قـالـب: شــیــعــه تـم بـه قــدرت "مهدی بلاگ