رحمت بیکرانه
پنج شنبه بیست و دوم اسفند 1398 | مهرداد عزیز ابادی

   ای  رحمت  بیکرانه  عشق

ای  رحمت جاودانه  عشق

ای سر بنهاده  ات  دو   عالم

ای  حرمت  تو به  ما  مسلم 

ما  گشته  فنا و  اومکرم

غالب  تو و  بر  همه  مقدم

دانا  به  تمام  کائناتی 

قدوس به  نام  و  در صفاتی 

اول  تویی  و  همیشه  اخر

نور  تو جهان  کند  مسخر 

کردیم  گنه  نجات  با  تست

مهرو قلم  و  دوات  با  تست

ما  غرقه  شهوت  و  تمنا 

                                            ساحل  تویی  و  کنار  دریا 

 

برای چشمها یت
دوشنبه نوزدهم اسفند 1398 | مهرداد عزیز ابادی

 ان قدر  خوبی  که  از  چشمت  بهار  اید  برون  

دانه  ها  یاقوت  مانند  انار  اید  برون                  

رنگ خوشرنگیست  درچشمان توهمچون  عسل  

هرپیاده  بنگری  همچون  سوار  اید  برون          


رعد  و  برقی  هست  در  چشمان خوشرنگت  بیا 

رفته  در  چشمان  تو مست  و خمار  اید  یرون               

 

صف   ز  مژگانت دو ،  ایستادند مثل  منتظر     

زنده  کی بیچاره  از  زیر  قطار  اید  برون  

تا  نگاهت  میکنم  بیگانه از  خود  میشوم  

چچون  غروب  وحشی از  یک  انتظار  اید  برون                

بنده  مظلومم  ندارم  چشمها  را  اختیار     

میدود  دنبال  تو   بس  بیقرار  اید برون    

من  شکایت کی  کنم  هر  قاضی  باا قتدار   

چچون  که  میبیند ترا  چون  دادیار  اید  برون                 

  چشمه  خورشید  میبینم که گرما  میدهد   

هر  که  نزد  تست  اری  شهسوار اید  برون  


نکته  ای پرسم  ز چشمانت اگر  پاسخ  دهی 

بهر  چه  با  هیبت  و  با ا قتدار  اید  برون                

ساقیا می  ده  که  مستم کرد  چشمی  عاقبت       

پرتو نوری  که  از  ان تاجدار  اید  برون  

  در جمال  تو  نه  من  حیران  و مفتون  گشته  بس  

ای  بسا  ترکان  و  افغان  و تتار  اید  برون                

 

هر که  در  این  صف  ستاده  داغهایی  میزنی     

هر  که  در این  خیل  باشد  داغدار  اید  برون   


دل  چو  میدادم  بتو  حیران  و  سر گردان  شدم   

عاشقت  دیوانه  بی  ال و تبار  اید  برون                

 

جلوه حق 1
یکشنبه هجدهم اسفند 1398 | مهرداد عزیز ابادی

مست  میخانه به  بتخانه  نمی  اندیشد 

هیچ  دیوانه  ز  دیوانه  نمی  اندیشد              

 

شمع  میسوزد  و  بر  روشنی  دیده  نظر   

بجز  از  سوزش  پر  وانه  نمی  اندیشد         


بلبلی  این  همه  اواز  در  او  تعبیه   شد

چونکه جزبرگل وگلخانه نمی  اندیشد              

 

کفتری  رفته  به  پرواز اگر  اوج  فلک     

چون  به  بر گشت  بدان  لانه  نمی  اندیشد 

  انکه  در  حسرت  هجر  است  و  فراق

به  نمایشکر   دردانه  نمی   اندیشد              

 

جلوه  حق  و  حقیقت  چو  نظر  کرد  کسی     

به  دروغ  و  شب  و  افسانه  نمی  انمدیشد 

مهر سردی
دوشنبه دوازدهم اسفند 1398 | مهرداد عزیز ابادی

بیتودرمحنت  ودرگوشه زندان  چکنم

باهمه درد  سر  و رنج فراوان  چکنم 

قلمم گم  شدواوازو صدایم  خاموش      

وسط جنگل وباقوم غزلخوان  چکنم   

این گل وبوته واین خرمی ازیادم  رفت 

پیری وضعف وفراموشی ونسیان  چکنم     

مرغ دل  مردودگربیدلی وبی  نفسی  

گشته بیچاره وشرمنده احسان چکنم    

مهرسردی که نمودی دل ماسرد  شود    


دلدیوانه وسرگشته وحیران  چکنم    


اعتنایی  ننمودی  تو  به  دیوانگی  ام 

مردم وزنده شدم  بی سروسامان  چکنم        

 

نفسم  تنگ  شد  و  سینه  پر  ز  اتش   و  دود


سوختم  سوختم  از  جور  شمایان  چکنم
  

 

  شهرداری  به دل وحاکم  و  فرمانداری  

بنده ای مخلص  واماده فرمان  چکنم  

امر  کن  تا  برود  جان  زتن  و  رنگ  ز  رو  


مع
تاکه راحت شوداین جان پریشان  چکنم    

چکنم  تا  که  نسازی   دل  ما  خونتر  از  این

شوی  ارامش  این  سینه  بریان  چکنم    

تا  ابد  هست  از  این  غصه  نشانی  در  دل   

که  چه  سازم  پس  از  این  با  غم  هجران 

دوستی  کن  بفدایت  همه  اندیشه  و دل      


تا   بدانم  که  بدین  دیده گریان  چکنم    


 
انقدرسنگ  بدین  عاشق  دیوانه  زدی  

شده  مسکین   همه  درحسرت  و  افغان  چکنم     

 

عندلیب  تو  دگر  مرد و  شده  ناله  جغد  


بلمی  کوچک  و  با  این  همه  طوفان  چکنم  
  

 

   این  همه  باغ  گل  و  قصر  و  نشاط  و  هیجان     


شب وتاریکی وحیرت به بیابان  چکنم    


  از  محبان  اگر  این است  مرا  سهم  و  جزا 

با  عداوت  ز  سر  و   روی  رقیبان  چکنم      

 

دل من  بردی  ودیگرنتوان  ضبط  کنم  


                من سرگشته  دراین  گوشه  ویران  چکنم 

 

نور امید
دوشنبه دوازدهم اسفند 1398 | مهرداد عزیز ابادی

  ز راه دور  گذشتم  چه  سختها  که کشیدم

ز  دره  ها  بگذشتم جمال  روی  تو  دیدم     

توچشمه ،چشمه عشقی پر  از حیات  و  زلالی          

منم که  تشنه  عشقم  به  قطره ای  که چشیدم    

زدم  چو  دست  بدامن زدی  تو  باز نهیبم   

نظرکنی چو  بسویم    ز  بخل  و  حرص  رهیدم   

مران  ز  در گهت  انرا که  سوخت  عمر  بپایت

هزار  درد  کشیدم  ز   درگهت  نرمیدم   

 


اشارتی  که  تو  کردی  هزار  درد   و  مصیبت   

به  شوق وذوق  ومحبت  به سوی عشق   دویدم              

نداشتم  سر و  برگی  نه  ثروتی  و  نه  قدرت    

به  عشق  تست  اگر  که  به  اسمانه  پریدم   
            

هزار  سنگ  جفا  و  هزار  درد  و  بلارا    

به خاطر  گل  رویت به  جان  و  دل  بخریدم              

ز  پر  تو  سخن  من  اگر  که  لاله  بخیزد   

                                               تو  بوده  مرشد  راهم تو  بوده  نور  امیدم

 


تمامی حقوق مادی و معنوی " تنهایی " برای " مهرداد عزیز ابادی " محفوظ می باشد!
طـرّاح قـالـب: شــیــعــه تـم بـه قــدرت "مهدی بلاگ