سر افکنده
شنبه بیست و ششم مرداد 1398 | مهرداد عزیز ابادی

سر افکنده

سر افکنده رفتم ز شهر و دیارت
به تو عهد کردم که تنها نمانی
به تو عهد کردم دگر بعد از اینها
به تو عهد کردم که در هر نفس من
به تو عهد کردم نگاهم بجز تو
ولی عهد دنیا نیرزد بکاهی
صمیمانه رفتی طبیبانه رفتی


 

 

تن آلوده هرگز نیایم بکارت
همیشه ثنا گو و باشم کنارت
نبینم به جز چهره گلعذارت
شوم همدم و بر کشم جمله بارت
نجوید شوم هر زمان خواستگارت
شدم در دقایق همه شرمسارت
عجب‌نیست من گشته‌ام بی‌قرارت


دیر امدی
پنج شنبه بیست و چهارم مرداد 1398 | مهرداد عزیز ابادی


   از  کتاب  باران  الماس

 

آمدی صد حیف بر بالین ما دیر آمدی

ای سرا پا گل بگو آخر چرا دیر آمدی؟

از در و دیوار میگیرم نشان خانه ات

آمدی با پای خود ‌ای با صفا دیر آمدی

رفت از کف قدرت و شور و جوانی‌های من

 استخوانی سرد گشتم مرحبا دیر آمدی

آمدی هر چند دیر اما خوش آمد گفتمت

ای همه زیبایی و شرم و حیا دیر آمدی

چند روزی گرد گل­های وجودت گشته‌ام

چند روزی کرده‌ای ما را رها دیر آمدی

 

 

 

بنیاد ما
دوشنبه بیست و یکم مرداد 1398 | مهرداد عزیز ابادی

از  کتاب  باران  الماس

بنیاد ما

بنیاد ما با بی تو بودن‌ها به هم ریخت

این غصه‌ها با اشک­ها و خون می‌امیخت

دور از تو لبها بسته دلهامان شکسته

 اعضای من افتاده بر پا‌ها می‌آویخت

گلها ز بی آبی و سرما زرد گشته

دل­ها به بی عشقی زمانی سرد گشته

بادی زند شلاق بر دامان صحرا

با چون منی صحرا و گل همدرد گشته

تقصیر من این است که اهل وفایم

مشتاق آن رخ آن گلو و آن صدایم

لبریز از مهر و محبت صادقانه

                                           امروز نتوانم به نزد دلبرایم

 

عشق جواني
سه شنبه هشتم مرداد 1398 | مهرداد عزیز ابادی

عشق جواني

رو به بچه اي بسي غضب داشـت   

    چون گرگ هميشه تاب و تب داشت

مي‌زد به زمين  و آسمان سنــــگ   

    بس پاي ســـگان زدست او لنــگ

بــدگوي و هميشه  بود فـــحاش      

   نقــشش نـكشيد هيـــــچ نقــاش

هــر رهــگذ ري از او جــفائــي         

    غافل كه مـــگر بـــود خدائـــــي

نــه اهــل عبــــا دت و نــمازي   

           نه گـــوش نــصيـــتــي و  رازي

ســر پــيش فلك  نمي‌شدش خم     

      از كبـــر و منــي هــميشــه زد دم

تا آنــكه رشيــــد شـد جـــواني   

       افــــراشت قـــدي وبـــازوانـــي

در آينــه ديــد صـــــورتــش را       

     چشـــم و دم و مـــاه طلعــتش را

نــازيــد به خويــش و روزگارش        

    خنـــديــد بــسي به كار و بارش

در رهــگـــذري فتـــاد كـــارش   

        يــك مـــاده پــديــد شد كنارش

چشــمش چــو فتـــاد بر عبورش      

     بــر صورت نــازك و بــلـــورش

بر چشــــم و كــمان ابـــروانـش       

      گوئـی كه ز تــن  بـــرفت  جانــش

مــژگــان سيــه ميـــان بــاريك  

           روزش  بــنمــود شـام تــاريــك

نـــاگــاه دلش زكــف رهــاشــد

    عشــق آمــد و بــاز مشت وا شـد

ديــگـر ره و رســـــم او ذليـــلي      

        پـــا بــوس جـمـــال و روي ليلـي

بـــي درس و كتابــت و مـــدادي

            آهـــي بـــكشيـــد از نـــهــادي

بــي‌هـيــــچ معلـــم و دبــيــري

                  عشــقــش بــنمود دستـــــگيري

مــحبــس نه و او اسيــر دل بـــود           

        زان پــس خــصال خود خجل بود

غــــــم آمـــد و مانـــد در دل او        

        شـــــد عشــق دواي مشـــكل او

در عشـــق صــديــق و راستگو بود

                     ر مـــاضــي اگر درشتــــخو بود

از عشــق مشـــام خويـــش تر كرد

         وان كبـــر و منـــي زسـر بدر كرد

افتـــاد بـــدام  خواستـــگـــــاري            

           از بنــدگيــــش نبــود عـــــاري

ســـر زيـــر و عفيف و بـا حيـا شد            

           دنبــــال قـــرائـت و دعــــا شـد

يــا رب تــو اگــر نهــاده خـــالش

              بنــــماي تو بهــــره از وصـالـش

ديــگر نــزدي به هيچــكس سنــگ .  

             زانـــروكــه ز عشـق بود دلتنـــگ

صـــــادر نــشدي ز او كـــلامي                 

        بيــجا، كــه نمــــود خود غلامي

گـــر عشـــق پــريرخي تو داري .

            ايـــن است دليــل رستــــگاري

گـــر در پـــي خوابي و خيــالـي 

            بـــر جامعـــه كلـــي و وبالـــي

اي عشــــــق بيـــا به سينــه من  

               تــا سبــــز شـــود زمــينه مـــن

اي عشــــــق بيـــا بـه آستــانـم  

          قــربـــاني تـــو نـــموده جــانم

گر عشــــــق پريرخي چنين است

   سازنـــده و مــــرد آفريــن است

گر مهــــر تــو در دلـــم بــگيرد

                       ولله كـــه نــام مـــن نـــميـــرد

يــا رب تــو بـــده ز مهــر بهـرم

                     بيچـــاره تـــريــــن گداي شهرم

شاها تــو نــما بــه مــا نــگاهـي  

                تــا هيـــچ نمــانـــدم گنـــــاهي

من مــرغ چــو مــرغ پــاي دربند     

           گفتيــــم خصـــال عاشـــقي چند

بي‌عشــــــق مــدار هيــچ گامـي

              بــي‌عشـــق مـــزن دم و كـــلامي

هــر كس كــه بــدون عشـق باشد 

                  بــــر روح غبـــار و خـــاك پاشد

بي‌عشـــق جهــان بدون نور است             

    بي‌عشــــق بــشر هميشه كور است

عشــــــق و ادبــست مايــه تــو

                عــرش است مـــقام و پـــايه تــو

گــر عشق به بت، تـــو بت‌پرستي .   

            گـــر عشــق بــه مي هميشه مستي

گر عشق به احمد  ص است در جـــان       

           داري تــــو هميشه گـــوش فرمان

گر عشـــق علي  ع به جـان نـــهادي    

                 خـوش باش سوار بر مرادي

کارگر
جمعه چهارم مرداد 1398 | مهرداد عزیز ابادی

شنيدم كه در كارگاهي دگر

شب عيد اخراج شد كارگر

مبادا كه عيدي دهد خانه اي

شود شاد زوجي و دردانه اي

رئيسي كه در مجمع دوستان

ز انسانيت دم زد و بوستان

بود رند بسيار وهم حيله گر

چو گرگي كه افتد بجان بشر

نديدم از اين رهزنان را يكي

كه آرد زبان ظلم خود اندكي

به سالي كند كارگر كارها

كند عيد بي مزد او رارها

خدا يا ز انصاف بهرش بده

كمي در دل سنگ مهرش بده


تمامی حقوق مادی و معنوی " تنهایی " برای " مهرداد عزیز ابادی " محفوظ می باشد!
طـرّاح قـالـب: شــیــعــه تـم بـه قــدرت "مهدی بلاگ