تر جیع بند 8
شنبه شانزدهم شهریور 1398 | مهرداد عزیز ابادی

تو  با  همه خوبی  و  ملاحت
 از  چار  طرف  صدای  مطرب 
بازیچه  زیاد  شد مهیا             

دیری  است  ز  ما  بریده  رفتی            
می ایی  و  می روی  تو  چالاک        
تو  شاهی  و  اختیار  داری          
رحمی بنما  به حال  بنده            
کی  یاد تو  میکنم  فراموش  
 ناکام  تمام  روز گاران          
تسلیم  نموده  ایم خود  را         

بگذار  رهی  دگر  بگیرم   
     

 

 

 

 

  پیغام  دهی  که  لن  ترانی
 کردی  که  همین  به ما رسانی 
 مخلوق  چو  خیل  کودکانی  
   وانگاه  نظر کنی نهانی  
  این  است  وفا  و  مهربانی
شاید  که  بیایی  و  نمانی
باقی  تو  و  باقیند  فانی       
ما  را  ز  فراق  کی رهانی 
 ما مانده  و  مردم  جهانی       
توفیق  اگر  دهی  زمانی
دامان  زخیر    شر  بگیرم

    


ترجبیع 7
شنبه شانزدهم شهریور 1398 | مهرداد عزیز ابادی

تو  با  همه خوبی  و  ملاحت
 از  چار  طرف  صدای  مطرب 
بازیچه  زیاد  شد مهیا             

دیری  است  ز  ما  بریده  رفتی            
می ایی  و  می روی  تو  چالاک        
تو  شاهی  و  اختیار  داری          
رحمی بنما  به حال  بنده            
کی  یاد تو  میکنم  فراموش  
 ناکام  تمام  روز گاران          
تسلیم  نموده  ایم خود  را         

بگذار  رهی  دگر  بگیرم   
     

 

 

 

 

  پیغام  دهی  که  لن  ترانی
 کردی  که  همین  به ما رسانی 
 مخلوق  چو  خیل  کودکانی  
   وانگاه  نظر کنی نهانی  
  این  است  وفا  و  مهربانی
شاید  که  بیایی  و  نمانی
باقی  تو  و  باقیند  فانی       
ما  را  ز  فراق  کی رهانی 
 ما مانده  و  مردم  جهانی       
توفیق  اگر  دهی  زمانی
دامان  زخیر    شر  بگیرم

    


ترجبع 6
شنبه شانزدهم شهریور 1398 | مهرداد عزیز ابادی

رفته است ز سینه  طاقت و هوش
 من رفته  به باغ  اشنایان
  جزنام تو و  صدا  و  نازت           

تا  چند  به  عشق  اسمانی          
از   طب و  شرایط  پزشکی      
گفتم  که مرانگاه  کن  چشم        
در  اینه  دیدمش  ز  سرخی          
من  یاد  تو را  نمینمودم         تقدیر  مرا  زتو  جدا  کرد       
از  هجر  سپندم و  یر  اتش      

بسیار  دهند  پند  یاران
 تا  مانده  ز  عقل  ذره  ای  باز   
بگذار  رهی  دگر  بگیرم

 

 

 

 

  با  درد  و  غم  تو  ام  هماغوش
دادم  به  نصایح همه گوش
 هر  چیز  که  بود  شد  فراموش
   پنهان  شود و نهاده  سر پوش
  داریم  فقط  لباس و  رو  پوش    
انداخت  زمین و سرخ و  خاموش گلبرگ  به روی  مه  بناگوش     
چون  چشمه زسینه  میزد  جوش  امضا  ننموده  نامه  ام  دوش   
گویند  به حسن  عاقبت کوش 
صورت  مخراش وبیش  مخروش     
نا  گشته  هنوز  تا  کفن پوش  
تا  بلکه  زگل  ثمر  بگیرم    

ترجیع بند5
شنبه شانزدهم شهریور 1398 | مهرداد عزیز ابادی

رفته است ز سینه  طاقت و هوش
 من رفته  به باغ  اشنایان
  جز  نام  تووصدا  و  نازت           

تا  چند  به  عشق  اسمانی          
از   طب و  شرایط  پزشکی      
گفتم کهمرا  نگاه  کن  چشم        
در  اینه  دیدمش  ز  سرخی          
من  یاد  تو را  نمینمودم         تقدیر  مرا  زتو  جدا  کرد       
از  هجر  سپندم و  یر  اتش      

بسیار  دهند  پند  یاران
 تا  مانده  ز  عقل  ذره  ای  باز   
بگذار  رهی  دگر  بگیرم

 

 

 

 

  با  درد  و  غم  تو  ام  هماغوش
دادم  به  نصایح همه گوش
 هر  چیز  که  بود  شد  فراموش
   پنهان  شود و نهاده  سر پوش
  داریم  فقط  لباس و  رو  پوش    
انداخت زمین وسرخ و  خاموش گلبرگ  به روی  مه  بناگوش     
چون  چشمه زسینه  میزد  جوش  امضا  ننموده  نامه  ام  دوش   
گویند  به حسن  عاقبت کوش 
صورت  مخراش وبیش  مخروش     
نا  گشته  هنوز  تا  کفن پوش  
تا  بلکه  زگل  ثمر  بگیرم    

ترجیع بند4
شنبه شانزدهم شهریور 1398 | مهرداد عزیز ابادی

 

من  مانده  و  فصل  تیره  روزی ایدلنومراچنین  کشاندی           
از  پادشهان  نداشتم  کم         

ااواره  شدم ز مامن  خویش       
رخسارنگه مکن که زرد  است         
حسنهمه شاهدان تو  داری         چون  دور  رسیده نو بت  ما      
بگذار  رهی دگر  بگیرم     


   

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

حق  است  که  تا ابد  بسوزی    تا  راه  خیال  بر  فروزی   
وادار  شدم  به  رقعه  دوزی      
ما  ندند  رقیب  و  کینه  توزی   در غربت  و غم  چو  پیر  قوزی  
خون  است  جر  ز  بخت و  روزی
ترکوعرب و فرنگ  و  خوزی    
پیراست  عروس  چون  عجوزی 
یک  لذت  مختصر  بگیرم   


تمامی حقوق مادی و معنوی " تنهایی " برای " مهرداد عزیز ابادی " محفوظ می باشد!
طـرّاح قـالـب: شــیــعــه تـم بـه قــدرت "مهدی بلاگ