دیباچه بهار 3
پنج شنبه شانزدهم آبان 1398 | مهرداد عزیز ابادی

سپاس بی قیاس خداوندی که انسان را به هوش و خرد و زبان و منطق فضیلت بخشید و ممیز ساخت و بارقه الطاف خاص الهی در وجه او پرداخت و به عشق گداخت و به عقل نواخت

گلها و     شکوفه     و ازهار                       از رحمت حق نموده اظهار

دیو و  دد و پیروان شیطان                        ماندند    مردد   و   به انکار

گر عشق به سینه بشر نیست                     بیچاره   تر  از  نقوش دیوار

تا توبه کنی ز   ،  زرپرستی                       شمس و قمرش شود پدیدار

یا رب تو مرا محافظت کن                          از هر چه بدی و قوم اشرار

نام و یاد مبارکش آغاز آرامش و دلنواز و سرود دلکش اهل شیراز این فقیر بی بضاعت در سنه 1387 در ماه رجب خیلی از جوانان را دید به اعتکاف که حسرت آن تا ابد بماند در دل . رعیت و اشراف مجلسی از جوانان به روزه و دعا و نماز، آماده شهادت، خار چشم دشمنان کثرالله امثالهم و خداوند ملک پارس را به اهل تقوی و ادب از قدیم فضیلت بخشید .

 

 

دو سرو بود سرو سهی و دیگر ناز          که دیدنی است به گلزار و گلشن شیراز

دیانت است چو سروسهی به گلزارش         علوم و دانش   آن  سرو ناز از آغاز

خدا نگاه بدارد    ز   فتنه  و آفات                امین دولت و دین پاکباز و بنده نواز

چه مردمی که همه با صفا وساده دلند          همیشه  سفره اطعامشان گشاده وباز

عجیب اهل کرامت که ساکتند امشب         همیشه  محرم اسرار  و طالبان  نماز

چه غم که نیست دراینجا طلاو پول و ریا  یکی است سعدی وتنها یکی است حافظ راز

القصه رعیت بولایت مصطفی شادند و از طبیبان آزاد ؛شاکرند.

القصه      شبی       نیارمیدیم              تا اینکه به چشم خویش دیدیم

شیرازی   اگر     اصیل باشد                   در   مهرو    وفا  خلیل   باشد

مهمان به صفا و خوش پذیرد                ره  جور  و  جفا شبی   نگیرد

 

پروردگارا ملت ها به عین عنایت تو ملحوظند و به دست حفاظت تو محفوظ ، کارهای  عظیم نزد تو کوچک وگره که تو نگشائی بزرگ پس بر امت ما و ملت های دنیا درهای سعادت گشوده دار .

ما را باغهای عبودیت بنما و از اثمار آن بچشان تا عاشقانه آئیم و مجذوب نه با کراهت و مغضوب .

 

ایین منی
سه شنبه چهاردهم آبان 1398 | مهرداد عزیز ابادی

   ای  پری  چهره  چرا  دور  ز  بالین  منی                                        مایه  شادی  من  بهر  چه  غمگین  منی

  گر  که  من  روبه  خدا میکنم  ازهمت  تست                            کفر  باشد  که  بگویم  همه  دین  منی 

خانه  اباد  کنی  راه  خرابات    روم                                              لوح و  کرسی   من  و  عرشم  و ایین  منی 

عمر  من  مال  من  و  جان  و  سخندان   منی                                         به   سرم  تاج  طلا  ،  لوحه  زرین  منی

   انچه   دارم  زتو دارم   نشود  شک  بکنم                                                            تو  پرستار  من   و  همدم  دیرین  منی 

 

 

 

امید
جمعه سوم آبان 1398 | مهرداد عزیز ابادی

اسمان  خالی  نگردد  از  امید 
چند  سالی  حرف  استغنا  نبود   
میتوان  گفتن  همه  ایثار  بود 
کاروان  میرفت  بر اوج  شرف  
هر  چه  بود  از  فتح  بود و  از  صعود  
در  میان  دود و  اتش  چند کس 
منگرید  ای  اهل ایمان  بر  دنی  
فتحتان  پیدا  و  شادی  و  ثمر 
بر  علی  و  ال  احمد  بنگرید
 نصر  در  دستان  اهریمن نبود
   انکه  رفته در زمین  پاک  و خوب
وانکه  این  ایام  همکاری  نکرد
رنج  برد  و  دشمنان  یاری نمود

 

ای  پرستو  نک به  لانه  باز  گرد
   غنچه  های  ناز  را  ابی  بده
بید  مجنون  را  تو  موها  شانه  کن
باز  کن  یک پنجره  از  سوی  باغ
از  گنه  بر خیز  استغفار  کن  
     


 




 

 



 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ذره  ها  و  دانه ها  پر  از  نوید 
قیل  و  قال  قیمت  بالا  نبود
 ایه  های نور در  اخبار  بود
تیرها میخورد  بر  قلب  هدف
 صرفه  و  سود  از  نگاه  یار  بود 
لاغر  ایمان  باز  افتاد  از  نفس 
   پایتان  فولاد  باد  و  اهنی
 از  خدا  مزدی  بجویی  نز  بشر
بر  خدا  و  بر  محمد  بنگرید   
بد تر از او  هر  گزت  دشمن  نبود 
باز  یاد  ارد  شهیدان  جنوب 
چز  به  حق خویش  کوتاهی نکرد
بر جفاکاری این  عالم  فزود 

******

عاشقان  را  مونس  پرواز  گرد
  چشمهای  خسته  را  خوابی  بده
نخل  را  همصحبت  پروانه  کن           
بازکن  از عطر  یک عالم ،   دماغ     جاده  جاده انسانیت  هموار  کن

 

 
 



 





تمامی حقوق مادی و معنوی " تنهایی " برای " مهرداد عزیز ابادی " محفوظ می باشد!
طـرّاح قـالـب: شــیــعــه تـم بـه قــدرت "مهدی بلاگ