شب فراق 1
دوشنبه بیست و پنجم آذر 1398 | مهرداد عزیز ابادی

شب  فراق  2

شب فراقجگرخون ودیده دربند  است
از ان  بنالم  اگر  دل  به تو  نمیدادم
ازانبخندم عجب ساده لوح وخام طمع
به باغ رفتم وصحرابه کوه ودشتودمن
 قسم به جان تو هرگزنمیخورم هرگز 
هنوز ساعتی از ان وداع  نگذشته
عزیزمنت  عشقت کشید شد  مقبول 

 

شب فراق شب گریه است ولبخنداست
که را بغیرتو یابم  که  اهل  پیوند است
چومنکههستی خودزیرپات افکندهاست
 ندیدم هیچ گلی بِت شبیه وماننداست 
که یادونام توبرتر زهر چه  سوگند است
دلم  به  دیدن کوی  تو  ارزومند  است
نگر کنون غزلیات  او پر  از  قند  است

 

فراق
دوشنبه بیست و پنجم آذر 1398 | مهرداد عزیز ابادی

دستی کشیدبرسرموها  دوباره رفت  
 شددورازدو چشم من و  بارگاه  من
رفت وفتادبردل من داغ هجر و  غم
 باورکنیدرفتن اوازفجایع است        
هم باشکوه وکوچکوهم پرزماو من
ماهم کجاست  میرود اخردر  اسمان

 

درکاروان اختر و ماه،  ان  ستاره  فت
لبخندمیزد همچونسیم اشکاره    رفت
از اسمان سینه ما ، ماهپاره  رفت
مندرعجب چگونه نسیمی هماره  رفت
در زرق  و  برق و بدرقه  جشنواره  رفت
خورشید  بود  در  طلب  ماهواره  رفت

فرزند
یکشنبه هفدهم آذر 1398 | مهرداد عزیز ابادی

133-B133-Bفرزند

 

دیدی  که  یار  بر  سر  کویت  گذر  نکرد

   درعین  عشق  بر    دل  پاکت  نظر  نکرد 

در سینه پروریدی  و  دادی  زخون  خویش

  اما  زبان   دراز نمود  و  حذر نکرد


هر  روز اب   و   دانه  و  رختش  بریختی 

حیفا  نگاه  خویش  به  چشمان  تر  نکرد

شکر خدا که گفت  و  دلم  سوخت  ناگهان

شکر خدا  جفا  به  من  ا و  بیشتر  نکرد

 امروز هم  گذشت  به  هرصورتی  که  بود

                                        شکر خدا که  باد  صبا  را  خبر  نکرد

هی  گفت و گفت  تا که  پریدم  ز جای  خویش

                                      حیفا  درخت  سبز  جوانم  ثمر  نکرد

قم
سه شنبه پنجم آذر 1398 | مهرداد عزیز ابادی

بودم  ودر  پی  انسانهای والا تا  اینکه  شبی  به  جمکران  رفتم  و  صبح به  قم

قم

 از اغاز  رفتم  بدنبال  پاکان

  به  هرکاروانی  به  هر  شهر  ایران 

زشیراز  رفتم که  شهری  است ز یبا 

دیاری  مقدس  ز خاک  شهیدان   

که  نسبت  برد  اولیا انبیا  را  

ز  تاریخ  پر  افتخار  بزرگان

جهانگردی  ام  بود  در سر جوانی

مناظر  ببینیم  و خیلی  ز خوبان  

بسا  شهر ا  رفته  بهر  زیارت

همه  پاک  سیما و از  گلعذاران  

رسیدم  شبی جمکران  بهره  بردم

شبی  بود  فرخنده بردم  بپایان

سحر  رهسپار  دیاری  مقدس  

که  باشد حرم  بهر نسل  امامان    !

 

مگوقم  که  اینجا  دیار  بهشت  است  

  مگیرید  سهل  و مگیرید  اسان  

یکی  بانو  اینجاست  فرزند  حیدر 

که  پرچم گرفته  است  از  بهر  قران

بهین  دخت موسی یکی   اخت مولا

که  کرده  است  قم  را  همو  نور باران

نسب  دارد  عالی حسب دارد  عالی   

به  علم  است چون  ماه  پاک  درخشان  

حدیثش  ببینید  و  فقه  و مرامش

که  بدر  است کامل میان  شفیعان

به تقوی  و  دینش نبرده  کسی  پی

حریمش  حرم  بهر  الله  و  یزدان

 

 

 

 


تمامی حقوق مادی و معنوی " تنهایی " برای " مهرداد عزیز ابادی " محفوظ می باشد!
طـرّاح قـالـب: شــیــعــه تـم بـه قــدرت "مهدی بلاگ