خانه
پنج شنبه بیست و هشتم فروردین 1399 | مهرداد عزیز ابادی

خانه

با ز  دستی  امد  و  محروم  دیدارش  شدم        

   پرتوی  امد  ز  نور  او  گرفتارش  شدم   

  این  همه  مانع  چرا  در  راه  او  اورده  اند  

من  که  از  اول  بدان  بالا  خریدارش  شدم                

 

من  نمیدانم چه دارد  در  بساط   ذکر خود      

لیک  این  دانم گلی  من هم  ز  گلزارش  شدم    


انقدر  گل  ریخت در پای  بنی  ادم  ز  شوق          

تا  که  من  هم  از  صمیم  قلب  همکارش  شدم     

  خانه ای  میخواست  تا  اغوش  خود  را  واکند 

بار  بر  دار  و زمین  و  سقف  و  دیوارش  شدم                   

 

خواست  تا  جمعیتی باشد  برای   ذکر  او       

                                    وارد  فهرست  و  مجموعی  ز  اثارش  شدم

داماد
چهارشنبه بیست و هفتم فروردین 1399 | مهرداد عزیز ابادی


داماد میبینم بسی ایوان چراغان میکند             

 

اماعروس  بینوا  اشک  فراوان  میکند

هر عیش  وعشرت را فلک فوری منغص  میکند

هرکاخ  وقصر اغنیا البته  ویران  میکند        

این رسم  میبینم  شهان ،افتاده درخاکندوخون  

شهزادگان سرنگون هرلحظه  نالان میکند   

 

وان  زخمهای کهنه،وان  دردهای  بی دوا  

درحیرت  ودرپیش  ما نا گاه درمان  میکند    

 

انکه غریبست وگدا ،مرده است شایدنزد ما     

ثروت دهدقدرت دهد،کار وی اسان  میکند 

 

فیلان  قدرت  را بسی   دیدم  زپا افتاده  اند

شیران  نر راعاقبت پست و هراسان  میکند      

 

گلهای تاج  شاخه  را  افکنده  درهررهگذر    

 

 

گاهی طلا و  دلبران  را  مفت  وارزان  میکند

ان گل  که از باغ  خزان ترسی بدو  اسیب  را

در خون  شناورمیکند جزء شهیدان  میکند        

انره که میرفتی دران، با شوق وشوق حاجیان  

ناگه زبادی گم شود،یاراه بندان  میکند  

 

نوریکه دردست تووشوری که دردل داشتی   

                                 درنزدتو گم  میشودیک  لحظه  پنهان میکند    

 

طاووس
جمعه بیست و دوم فروردین 1399 | مهرداد عزیز ابادی

هد هد خوش  خبر  از  طرف  سبا  باز  امد 

     


بلکه طاووس  خرامان  و  به  صد  ناز  امد    


سروخوش قامت وزیبابه چمن بینی اگر             

 

دامنی پاک بس  اسوده  ، سرافراز  امد

   دامن گل  به  چمن  هیچگه  الوده  نشد

درکفش  تیغ به  صد  معجزه صد  راز  امد      

کعبه  و  مصحف  و  تورات بشارت  دادند

تا که  ان  باغ گل  و  خلق نکو باز  امد

 

ماه  و  خورشید به خاک  قدمش  بوسه  زدند

نکته پرداز جهان با  همه  اعجاز  امد    

 

میزند پر  دل  صاحب نظران  از  نفسش       

دل  زشوق قدمش مست  به پرواز  امد   

صاحب فلسفه  و علم  و  ادب وارد  شد

صاحب صد سخن  و  نکته  و اواز  امد       

 

صاحب صنعت و  فرمان  و همه خلق جهان

انکه  با  روح بود همدم  و  دمساز  امد

     

مژده  ایدل که  مسیحادم  و  عیسی نفسی 

باز گشت  از  سفر  و  جانب  شیراز  امد

 

معشوقه 1
سه شنبه نوزدهم فروردین 1399 | مهرداد عزیز ابادی

داد  معشوقه  به  عاشق  پیغام 
من  شنیدم که  تو رفتی  بیرون
نیست  لازم که  سرازیر  شوی

چند  روزی تو بمان در خانه
عاقبت ترک  کند کشور  ما 
باز  دیدار میسر گردد
عاشق اینگونه  بدو پاسخ داد
 هردمی سوژه نو ساز کنی
عاشقان  را زکرون باکی نیست
گفت  معشوق  که بیچاره  شدم
همه  جا گشته کنون  الوده
خواهی  امروز که بیمار کنی
این  بلا هست خطر ناک پسر
سخنم گر که  نباشی  شنوا
دور شو از من و  دنبال مکن
عشق  و معشوقه  نمایم  تعطیل

 

که  نیایی  تو  برون  بیهنگام 
دل مسئول چرا کردی خون!

به در  خانه ما  پیر  شوی
که نخوانند  مرا  دیوانه
ضد دین ،  شاهپرست  وکرونا 
فصل این فاصله ها سرگردد

که  زدست تو بر ارم فریاد
تا مرا باز  بر انداز کنی
تو  اگر می نکنی فهم  بایست
دیگر از  دست  تو اواره  شدم
هیچکس  نیست  دگر  اسوده
من  بیچاره گرفتار کنی
رحم کن بر من  و منمای  خطر
دیگر هرگز  پی  معشوقه میا
بهراین عشق  تو جنجال مکن
تو میاراین  همه  برهان  و دلیل



بلای بزرگ
سه شنبه نوزدهم فروردین 1399 | مهرداد عزیز ابادی

یکی میگفت از کورنا، یکی فریاد واویلا

       خطر با ما قرین گشته ، به ماوکل انسانها

به چشم ما نمی اید ، درو پیکر خطر زاید  

     ز دست اوچه می باید،همه گمگشته و تنها

همه سردر گریبانُ،بفریادند و نالانُ  

   همه زارند و ترسانُ شب وروزاست دهشتزا

نه فرزندی نه پیوندی،نه براین استان قندی  

     نه دلدار و نه دلبندی ،نظرباشد ترا هرجا


اسیرمحنت ودردم،خداوندا چه میکردم ؟

    بلا از اسمان اید،که ناشکریم و بی پروا

گهی در اتش جنگم،گهی در سوز ناداری

     گهی در اتش جهلم ،به کامم زهر شد دنیا

یکی بازار میبندد،یکی بیکار میگردد  

    یکی بی یارمیگردد،مصیبت میشود عظمی

خداونداتوفرمودی ،همیشه مهربان بودی

      بده بیمار بهبودی، نتیجه بخش درمانها

ز فقرو هم زبیکاری،زجهل وهم زبیماری

   زسرقت یانگونساری، تهی شدکیسه های ما

گنه کرده پشیمانم ،مریضم کن تو درمانم   

      کنون یک مژده ای اور، زعرش وعالم بالا

گنه، فرما تو بخشایش،به عمرو رزق افزایش

    برازد بر تو فرمایش، رفیق و مونس اعلا

به پیران هم عنایت کن ،گنهکاران شفاعت کن

           مرا اهل سعادت کن،نما فعل مرا زیبا

زعفوبیکران خود،زنزد استان خود

        توایمانراعنایت کن،به این افکارواین دلها

بیفزا علم و ایمانم ، بده تو معرفت جانم  

     به یک خواهش مرنجانم،خداوندی توبیهمتا

مکن یارانم افسرده ، گلی منما تو پژمرده  

     بیاور دمبدم مژده ، بده معطی به ما اعطا


تمامی حقوق مادی و معنوی " تنهایی " برای " مهرداد عزیز ابادی " محفوظ می باشد!
طـرّاح قـالـب: شــیــعــه تـم بـه قــدرت "مهدی بلاگ