قهر
سه شنبه سی ام اردیبهشت 1399 | مهرداد عزیز ابادی

جگرم  بسوختی  من  ز  تو  دل  نمیبریدم          

که  زعشق  تست  ما  را اگر  این  نماز  باشد  

چه  عسل  چه  تلخ  و  حنظل تو  اگر که  داده  باشی

همه  نوش کرده بودم   همه چاره  ساز  باشد       

تو  مگو  برو  که  نتوان قدم  از قدم  نهادن     

هه  راه بسته باشد  همه  در  فراز  باشد     

تو  بیا به  محفل  ما سر  صبح  و  شام باز  آ           

چو  تو  در کنار  باشی  در  عیش  باز  باشد 

صنما  نمیتوانم  ز  تو  دل  بریدن  هر  گز    

که  رفیق  خوب و  اعلی همه پاکباز  باشد  

تو  فرار  می پسندی  زچه  رو  ز  عاشق  خود  ؟

به کجا روی که  یارت  همه  دلنواز  باشد؟

به  حقیقت وجودت  قسم  ای  امید  جانم          

که  دل  شکسته  من  پی  سرو  ناز  باشد



تو اگر نمی  پسندی بوصال  شادی  ما   

                                        بگذار  اتش دل همه  در  گداز باشد  

ساقی
یکشنبه بیست و هشتم اردیبهشت 1399 | مهرداد عزیز ابادی

 

ساقی  و  مطرب  بیا  برخیزو  در  ده جام  را          

تا  برم  از  یاد دیگر  تلخی  ایام  را  

 

میکند  پنهان  بساط خم  و انگور  و  شراب

ساغر  اما  پر  کند  دیوانه  بدنام  را       

اب  افزوده  است در  جام  غریب و  بی کسان    

لایق  مستی  نداند  غافلان  و  خام  را     

من  بدنیا  امدم تا  شا د سازم  دیگران           

گریه  من  بود  از  اول  تلخ  دارد  کام  را 

مهربا  نا  قدر را  ارزانی خوبان  مکن    

خشک  می  بایددهان  خشت  پشت  بام  را  

کس  به  وحشی  کی نماید  لطف و  اکرام  ای  پسر 

احترام البته  باید   ان  دل  ارام  را

حیف  باشد  ناگواری  بر  دل  ایینه  ها        

نامرادی  یابد  اخر  شخص  خون  اشام  را



این  همه  در  هرمکان بازی  به اتش  میکنی    

طاقت گرما  نباشد  ای  پسر  اندام  را 

در  قمار  زدگی مشغول  بازی  گشته ای

باختی  اخر بدنیا  موی  مشکین فام  را

این  همه  پیرایه  بر  بستی  به خود  ای  بینوا           

                     یاد  کن  از  جبهه  و  جمع  گل و  اعزام را

علی ع - 4
شنبه بیست و هفتم اردیبهشت 1399 | مهرداد عزیز ابادی

ان  کوه کز  جا میکند دریای  طوفان را  علی          

اباد  میسازد  همه  دلهای ویران  را علی  

 

باید که  بشناسد همه  از  مرد  و زن  این مرد  را

انکومصفا  میکند  هم  روح  و  هم جان  را  علی       

بیماری  شرک  وریا گر  ریشه  زد  در  سینه  ات   

تنها  طبیب  حاذق و دارو و درمان را علی     

انکو  زند  شلاق خودبر ظالمان بیحیا          

اخراج  میسازد همه ناهل  ودیوان راعلی

بسیار  امد  در زمین  از مردمان  نازنین   

 انکس  که  ارزش میدهد او نوع  انسان را  علی 

بسیار  میگوید  سخن هر  شخص  در  هر  انجمن 

انکس  که  برپامیکندهرعهد و  پیمان راعلی

هرکس  به نوعی  میکندایات  حق  را  بررسی        

انکس  که داند در  جهان  تفسیر  قران  را علی

سر  گرم  میسازد  بسی  دنیای  دون پرور ترا           

انکس  که  اجرامیکند هر  لحظه  فرمان  را  علی

میسازدانسان اشتی  با هر خس  و  بیگانه  ای

بشناسداو هر  گوهری و  هر  در  ومرجان را  علی 

دریا و  اقیانوس  که  باشد  جواهر  ها  در او

سیراب سازد کام  هر مسکین  و عطشان  را  علی     

 

ایت اکبر
جمعه بیست و ششم اردیبهشت 1399 | مهرداد عزیز ابادی

ایت  اکبر  حقی  تو  امام  دو  جهانی 

 ساقی  کو ثری  و  اب  به عطشان  تو  چشانی 

هیچ  تاریخ نویسی  نتوان  از تو  نوشتن

محو گشت  انهمه  اثار  که  تو  بهتر از  انی

هیچ  شاعر نتواند  سخن  از  وصف  تو گفتن        

از  تو  گوید به چه  حالی    به چه  وضعی  چه  لسانی 

حکم تو نافذ و شام و  عراق  است و  به  ایران        

پای  ننهاده  به  قصری همه  در  عمر   زمانی  

  رسم  شاهان  همه  را  با سخنت محو  نمودی       

چون که افعال  تو  باشدهمه  پیدا  و  عیانی  

هدفت  بود  مقدس   ره تو نیز  طهارت

تو به پاکی  همه  را بر  در  مقصود  رسانی    

رسم  ایثار  و  محبت به  یتیمان  ز تو  مانده

تو نهادی به  سرانگشت  عسل را به  دهانی

اعتبار  از تو  گرفته  همه  شاهین  عدالت       

داوری  تابه قیامت بودت  مهر و نشانی   

در خزائن  چو  برفتی همه  تقسیم  نمودی

کرده  جارو  و  نمازی  تو  به  اخلاص  بخوانی    

دخت  شاهان عجم را برده  ز  ایران    به  اسارت         

اشکارا  ز کنیزی  و  اسارت  برهانی  

 

ادم  اورد  به حسرتگهم از خوردن گندم 

هیچ  افطار  نکردی تو  ا ز ان  لقمه  نانی     

هیچ  پیغمبر  مرسل  نکند  درک مقامت   

جز  محمد که  بود ختم  به  الحان و اغانی    

هیچکس  را نشود  کعبه  مقصود  ولادت         

برتر  از عیسی  وموسی   تو  به  لطفی  و معانی

من  شنیدم  زده  اتش  در  کوی  تو وزیری  

 ان  الانسان  لفی  خسر ،چه  نموده  است  زیانی ! 

همه عالم  به  در  خانه  تو  کرده  تواضع

چه  توان گفت به  انکس  به چه  حالی  و  زبانی 

چه ترا  کرد  که  گشتی  تو سرا  پرده  وحشت         

چه  نمودی  ز  عداوت  تو چرا در  نوسانی 

خانه  وحی  نباید که  تو  بی  اذن  در  ایی        

تو  امیری و نیاید ز  تو کار  هیجانی    

  زده  دیوان  عمر  را اتش  از  روی  عدالت     

برتری   از همه  عالم ،  برتر  از عقل و  گمانی 

چونکه  امد  به مدائن عده  ای  همره  او  شد

نه  رکابی  نه  گروهی   نه  سپاهی ندوانی     

هر که  شد مانع  دین مانع  قران و  رسالت

مرحب  خیبری  و  عمروتو جانش  بستانی  

برسر نیزه  اگر  شد همه  قران خدا  را        

همه  فرعند  و  تو کلی همه جسمند  و  تو جانی     

دشمن  از تو  بریاید  اگر از  جاه ولایت   

بارها  داده  نجاتش    به  زینش  نکشانی      

انکه زد  خانه اتش  کشت او دخت  پیامبر          

عجبا  با  همه  قدرت تو بدادیش  امانی   

 

ان رفیقان که نموده  به   تو  ازا  رو  خیانت

همه  را جمع  نمودی به  خشونت  نرمانی      

طلحه  الخیر  و  رفیقش که  به عنوان  زیارت   

بر  علیه تو نمودندد  به  کفار تبانی     

بنی  العباس  و امیه همه  کردند  خیانت           

                          همه رفتند  به  باطل  همه اعصار بمانی 

 

بخل و سخاوت
چهارشنبه بیست و چهارم اردیبهشت 1399 | مهرداد عزیز ابادی

بخیلان  نکردند  در کس  نگاه  
ندادند نانی بجای بهشت 
به بخل هیچ  روزی  نگردد  زیاد  
که  مسکین  نهخورد و نه جود  کرد
ز  فرزند  و  زن کرد  پنهان عطا  
سخی بوده  مردانِ  حق  از  قدیم

 

رسول  خداوند علیه  الیسلام     
عطایش  شب  و  روز پیوسته  بود    
شتر  صد  عطا کرد  در  یک  نفس     
نشد  سائلی  نزد  او  نا  امید      
و  گر نزد او نقد حاصل  نشد
کسی   را  عطا  کرد  گاهی  بهشت
نشد  سیر  روزی  سه  از  پشت  هم  
وصی      رسول     گرامی      دین
به  مردم  شنیدی  که اطعام کرد
 خورش  داد و  نان  و  عطا ها  فزود


 

نه  در  خود ، که  امری  بود  اشتباه 
نکردند  خیری برای  بهشت
برارند  در یادش  اه  از  نهاد
مگر نام خود  محو  و  نابود کرد
نباشد  به  جز خارش اندر  قفا    

نسازند مردم  به  فرد  لئیم

 
که  نامش  ببردند  با  احترام    

گهی  اشکار و گهی  بسته بود
 سخاوت  ندارد  چنین هیچکس    

اگر  بود  مقدور حاجت  رسید
به  مدت  بدو  داد  باطل  نشد
نشد  کس  میسر  بدین سرنوشت
ز  نان  گندم او  پر  نکردی شکم
که  بر هر  دو  احسنت و  هم  افرین

 به  دشمن  دو  صد بار  اکرام  کرد
به  هرکس  که امد به خوانش  فزود


 


تمامی حقوق مادی و معنوی " تنهایی " برای " مهرداد عزیز ابادی " محفوظ می باشد!
طـرّاح قـالـب: شــیــعــه تـم بـه قــدرت "مهدی بلاگ