ایران زمین
سه شنبه بیست و هفتم خرداد 1399 | مهرداد عزیز ابادی

133-B133-Bشعر ایران‌زمین

درخت کهن‌سال اندیشه‌ها
چو شیری دلاور سترگ و قوی
ز فرهنگ و آداب تو در جهان
به الهام ایران‌زمین آورد
درون توجمعست اخلاق و دین

 

تنت زخمدار است از تیشه‌ها
ندیده کسی چون تو در بیشه‌ها
نمایان بود شاخه و ریشه‌ها
هنرمندها و هنرپیشه‌ها
زخوبان ز دانش ز اندیشه‌ها

وعده
یکشنبه بیست و پنجم خرداد 1399 | مهرداد عزیز ابادی

سحر  امدم  به سویت نگهی به  ما  نکردی
                                          تو  نصیب و  قسمت  ما  بجزاز  بلا  نکردی

به  سویت  کشیده  بودم  تن  خسته  وپریشان 

                                      چه  سبب  زروی  رحمت  نظری به ما نکردی

شب  و  روز  شد  خوراکم  غم  وغصه و  مرارت

                                          ز  فراق  و  درد و ماتم  تو مرا جدا نکردی

  من  اسیر  بند  شهوت  شده گم  در  این  مرارت

                                        زهزار  بند  پنهان  تو مرا  رها نکردی

   تو  هزار  عهد  بستی  ز  ازل  به  بند  گانت

                                       به  یکی  زوعده هایت  توچرا  وفا  نکردی

قرار
جمعه بیست و سوم خرداد 1399 | مهرداد عزیز ابادی

دل   زار و  ناتوانم  هوس  شکار  دارد             

به  پریوشی  سمن بو  تو  بگو  چکار  دارد ؟     

خبرم  رسید  انشب  که تو  هم  زپا فتادی    

شده  در  هراس  و  مجنون که مگر  فرار  دارد 

رسداو مگر  به مستی  و  مگر  به خودپرستی        

سرو  چشم  او  نگه کن  که  مگر خما ر دارد

 

همه گشته ام  رفیقش همه  رفته  زیر تیغش               

همه  لطف  بیدریغش  به  من  اشکار  دارد

دل وجان  به  راه  دلبر ،   ز کفم  برفت  یکسر

چکنم  که ایندل  ما هوس  قمار  دارد  

همه گشته در  تغیر ؛   همه  حسرت  و  تحیر      

که  پیاده  با  چه  رویی   هوس  سوار  دارد

 

همه  میدهد  نویدم  که  شده  است  پایبندم

که جفاروا  ندارد چو  به  کس <<قرار  >>  دارد  

صبور
جمعه بیست و سوم خرداد 1399 | مهرداد عزیز ابادی

 

 

توبگوکه اهل دینی زچه روغرورداری ؟             

که  زهر  گناه باید که تو خویش  دور داری  ؟     

چه  هراس  بیدلیلی که  زسایه  میگریزی      

به  کجا روی  عزیزم تو خدای نور داری 

عجبا زخار  محنت که  فرو  رود  به  سینه        

تودرارخار محنت  که تو خود  شعور  داری

 

به  کلام کرده خامت ، که  شده  بدین وخامت                

تو  کلام  اسمانی  صحف  و  زبور  داری  

تو  گرفته دست خود  را به  پناه  شعله شمعی

عجبا  به خانه  خود ، تو به از تنور  داری    

چه  قدرنصیب وبهره بوداز قضا  و دردت        

که  همیشه  در  شگفتم که  دل  (صبور)  داری

دست زتو نمیکشم
سه شنبه بیستم خرداد 1399 | مهرداد عزیز ابادی

من به بهاردلخوشم من به قرار  دلخوشم             

از  چه  سبب  مشوشم؟ از  چه  سبب  بلا  کشم ؟      

کیست  رفیق  من  شودیار شفیق  من  شود  

جاردقیق  من  شود عاشق   صد پریوشم  

من به قماردلخوشم منبه فرار  دلخوشم       

وای  ببین خدای من عاصی  ومست وسر  کشم       

 

گشته به  باغ  اشنا ، شمع و جراغ  اشنا              

روز فراغ  اشنا سردم و   باز  اتشم

دست من ارخطا کنددیودگر چها  کند

کاش  مرا  رها  کند  یار  عزیز  دلکشم   

منکه  ندارم ابرو ،    دمبدم  از  تو گفتگو       

                        پرز  گناه  پای و  سر  ، دست زتو  نمی    کشم

 


تمامی حقوق مادی و معنوی " تنهایی " برای " مهرداد عزیز ابادی " محفوظ می باشد!
طـرّاح قـالـب: شــیــعــه تـم بـه قــدرت "مهدی بلاگ