نسیم
پنج شنبه بیست و سوم اردیبهشت 1400 | مهرداد عزیز ابادی

تو  نسیمی  جان  من   همراهی  طوفان چرا 

رهنمایی  هست   اگر  نالان و  سرگردان  چرا

شوکت   شاهی  برای  تو  مهیا  کرده  است    

این  همه  فقر  و  فنا  چون بی سر  و  پا  یان چرا            

آی  مسجود  ملائک کی   تو  بر  میخیزی   زخاک؟ 

آی  مسجود  ملایک  این همه  نالان چرا؟ 

 

این  همه   زنجیر  میبندی  چرا  بر   دست  و  پا

افرید  ازاد  حق  پس  این  همه  زندان  چرا 

موج  منفی  با  زبان  خویش  میسازی  رها

تو  مریضی  پس   نپردازی  به یک  درمان  چرا    

میدهی  تاوان  بد  عهدی  و  کافر  میشوی

دور  میگردی  به هردم   دور  از  ایمان  چرا 

روز  گار  سر  کشان  دیگر  سر  امد جان  من

زیر پا  بگذاشتی  ان عهد  و  ان  پیمان  چرا

سپاس
پنج شنبه بیست و سوم اردیبهشت 1400 | مهرداد عزیز ابادی

 

رفت  از   اثرش دلشدگان  را  همه  فریاد

صد  چشم  بدنبال بهارش   نگران  بود

عمری  بود  ایا  که  بگیریم  در  اغوش

ان  ماه  که  رشک  همه  باهنران  بود

 

 

خدا  حافظ ا ی ماه   سیمین  عذارم      

نگه  را  همه عمر  سوی  تو  دارم            

تو   رفتی وهمراه  بردی  دلم  را  

که  من  چشم هرگز  ز  تو  بر  ندارم 

 

مه  و  پاسبان  و  امیر  و    زمینم

دل  و  اسمان  و  گیاه  و  شکارم 

پس  از تو  بسی  خون  براید   ز چشمم    

بسی   اه  سوزان  که   از  دل  بر  ارم    

مه  عشق   و  مهر  است و  سوز  و  گدازم   

وفا  است و  لطف  است   و  من  شرمسارم
 

نیایش   در این ماه  دارم  تمنا

                                     سپاسی   و   شکر من  از  کردگارم

رشک
پنج شنبه بیست و سوم اردیبهشت 1400 | مهرداد عزیز ابادی

 

ان  یار  پریچهره که  محبوب  جهان  بود

ارام  دل  و  مونس این  روح  و  روان  بود

امد  به  برم  وای چه   زیبا  و  چه   دلکش  

میخواست  مرا  حیف  که ماه  رمضان  بود

میداد  مرا  باده  و  میکرد  مرا  مست    

زان  باده  زخمخانه  که  از   رطل  گران  بود           

در  موقع  افطار  یکی  پرده  کشیدند

زیرا  که پس  پرده  جمال  پریان  بود 

 

امد   به  برم  لحظه  افطار  پیامی

کز  جانب  سلطان  ازل  امرِ  امان  بود 

حیفا  و  دریغا  که   دگر  سود  نبردیم   

دور  از  مه  رخسار  شما  خسر  و   زیان   بود   

عمری  شده  جارو  کش میخانه   ولیکن  

روی  مه او  از  همه  اغیار  نهان  بود

رفت  از   اثرش دلشدگان  را  همه  فریاد

صد  چشم  بدنبال بهارش   نگران  بود

عمری  بود  ایا  که  بگیریم  در  اغوش

                                          ان  ماه  که  رشک  همه  باهنران  بود

کمند
سه شنبه بیست و یکم اردیبهشت 1400 | مهرداد عزیز ابادی

 

 

 

من   به  حکم  ایزد  منان  بتو   رو  کرده  ام

روی  بر گرداندم   زگلها و به دین  سوکرده  ام

گرچه  ترسیدم بسی عمری من   از  بتخانه  ها 

باز  اری  یک  نظر  بر چشم  و  ابرو  کرده  ام

بیوفایی   دیده  ام  بسیار  از  بتهای  مست   

باز  هم   با  یک  بتی  از   دلبران  خو  کرده  ام           

چون  ترا  دیدم چو  نرگس  بودی  و  چون  نسترن

من   سرو  پای  ترا  با  ذهن  خود  بو  کرده  ام 

 

وای  از  انساعت  که  چشمانم   بدان   چشمت   فتاد

یا  که  حتی  یک  نظر  بر  خرمن  مو  کرده  ام

گرچه  دل  دادم  بدان   دلبر   ولی  در  عین  حال  

اشک   را  از  هر  دو چشمش   بنده  جارو  کرده  ام   

در  کمندش  مرد   و   زن  هر  گز  نمیگیرد  قرار

                                 در  کمندش  ای  بسا  افسون  و  جادو  کرده  ام 

دوستی
سه شنبه بیست و یکم اردیبهشت 1400 | مهرداد عزیز ابادی

بی   معلم   راه   رفتن  خستگی   است

راه   بی  رهبر همان   بشکستگی   است

تشنه  کامی   سلقی  کوثر  بجو 

سالکی  پس  بهترین  رهبر  بجو

گر  رعایت  میکنی  در  کاروان     

میرسی   روزی  به  میر  ساربان            

گر  که   دلها  را  بزیر  پا  نهی

راه    را کی  میروی  بی  همرهی 

 

هان  مکن  گردنفرازی  بی جهت

تا  نگردد  دوست باری  دشمنت  

دوستند  اینها  که   دشمن  نیستند  

در  های  تو  کنارت  زیستند   

دوستی  را  حق   یاری   لازمست  

                                    دوستی   ضایع  مکن  ای  حق  پرست 

شب نشینی ها
دوشنبه بیستم اردیبهشت 1400 | مهرداد عزیز ابادی

شب  نشینی  های  تو  ما  را  به  رسوایی  کشید

عشقت  از  روز  ازل  ما  را  به تنهایی  کشید 

با  رفیقان می نخوردی خلوتی کردی  دگر    

کار  تو  ای  نازنین  تا  باده  پیمایی  کشید 

 

روز  روشن  در  میان  خلق  و  بازاری  چرا

یار  اخر هم  ترا  در کوچه  بالایی  کشید   

ازر یا  بیزار  بودم وز  تقدس  در  نفور    

وین سبب  از   دور  جریانت  به شیدایی کشید  

بوی  عطر  تست  در اواز ها  پیچیده  است

نام  تو  در  بین مردم تا  به دانایی  کشید


ان  هه  جذابیت در  سینه  و   رخ  داشتی      

عاقبت  کار عزیزان  تا  هم  افزایی  کشید 

 

انقدر  شعر  و  هنر در  چنته  خود  داشتی

                               تا  نمایشگاه اثارت  تماشایی  کشید

گمان
پنج شنبه شانزدهم اردیبهشت 1400 | مهرداد عزیز ابادی

گمان  بد  مبری  بر  حبیب  پرده  نشن

که   دست و  پای  تو  در هم  رود  بطور  یقین

 

 

نبردصرفه  جفا ،اجتناب  از  ان  واجب

به  یا د  یار  نظر  کن  به  اسمان  و  زمین

دل  ار  جلا دهی  ارد  خبر   ز  غیب  ترا

خوشا  عروس  بهشتی  خوشا  بهشت  برین 

 

مباش  غره  به  دارایی  و عمل  ایدوست

غرور  هاست که  اتش  زند  به  هر  ایین

نبود  عاقل هر  انکس  که  رفت  راه  غضب

                                 خوشا  صداقت  فرهاد و  کوه  با  شیرین

 

شعبان
دوشنبه سیزدهم اردیبهشت 1400 | مهرداد عزیز ابادی

 

 

ای  ابر  ببار  تا قیامت کان  طره  ابدار  امد

ان  مونس  جان  و  همدم  دل  ان  ماه  نقابدار  امد         

شعبان  معظم  و مکرم  ،ارام  دل  و  صفای بستان   

ان  ماه  که  در  جلالت  او ،صد  اینه  قابدار امد

 

پرنور  ستاره  ای  معظم امد  به  فضای  اسمانها

نوردل  و   دیده  پیامبر،  ان خواجه  تاجدار  امد

 

 

بیگانه نجست  وگشت منکران لولو طاهرو  مطهر

ان  ایت  پاک  اسمانی   ان  معجز  بیشمار  امد

اینان  همه دیده  تحیر  وانان همه غرق  در  تحسر

ان  اختر  تابناک حیدر ،ان  قاصد و  شهسوار  امد

 

از  جانب  ایزد  گرامی ،  بر  اهل  زمین و ادمیزاد

ازبهر کرامت وعجایب ،   ان  ایت  ماندگار  امد

به به  زگل  جمال  زهرا ، وزباغ  پرازگل  و  مصفا

یک گل  نه  که  باغ   دیگر  از  گل ،  برساحل  ودر  کنار  امد

امد  شه  ما  به  میزبانی،  امدگل  ما  به  پاسبانی

امد  که   زمین  صفا  بگیردصد  نقض به  رهگذار امد         


صورتگرچین
وشاهد  بزم ازوصف  نگار خامه در  دست

اغاز  نمیتوان  نمودن ،  ان  ایه  انتظار  امد        

افتاب
یکشنبه پنجم اردیبهشت 1400 | مهرداد عزیز ابادی

 

من  ندانستم  در این  عمر  خراب          

کی  به  بازی  میروی  یا  کی  به  خواب
 

تا  به  کی  خواهی   اسیر  این وان  

 تا  به  کی  با  این  و  ان  نوشی   شراب    
 

 

راه   را  گم  کرده  بیره  میروی 



زین  سبب هستی  تو  هم  د ر  اضطراب   

تا  به  کی  کوبی   در  بیغوله  ها 



عمر  خود  کردی  تبه نامد  جواب           

 

هم گوا ر ا  اب  خواهی  هم  خنک 

 

هم  بلورین  و   زلال و نا  ب  ناب 

جمله  حیرانند  و  جویای  رهند

تشنگانرا  نیست  دارو غیر  اب  

در  تلاش  این  مردم  گمکرده  راه           

تا مقرب گشته  و  جوید  ثواب 
 

هر  چه  میکردند  و  هر  جا  میروند   

پاسخ  ایشان  غلط   یا  نا صواب
 

 

روح  گیتی  انتظاری  میکشد 



انتظار  مصلحی حاضر  جواب    

هر چه  مردم کرده بودند  اعتماد 



سوختند  و  دود  خوردند  و  کباب            

 

ایه  هایی  بود  اندر  اینه   

 

ایه  ها  بودند  انذار  و  عذاب   

قرنها   رفت  و  بیامد  از  خمین  

سیدی  فرزانه  ای  عالی جناب    

باب  ازادی  و  مفتاح  نجات           

هم  بزرگ  و  عالی   و  هم  مستطاب 
 

ماه  ها  و  اختران  را  کن  رها

                            چونکه  با  پای  خود  امد  افتاب     

یار
یکشنبه پنجم اردیبهشت 1400 | مهرداد عزیز ابادی

 

یار ما  پیدا  و  لیکن  مخزن  اسرار   بود



گر  چه   زیبا  بود لیکن  روزوشب   درکار  بود   

نیست  اهل  مستی ولگردی  و  عشرت   ولی  



خرقه وسجاده  اش  در  رهن   یک  خمار  بود           

 

در  میان  جمع ما  را دعوت  خلوت  نمود 

 

عارضش  چون  سرخ  گل گویا  کمی   تبدار  بود 

با  من   رسوا  هزاران  نامه  و  پیغام  داشت 

گاه  مهر بی حد  و  گاه  اندکی  غدار  بود  

اب  می  پاشید  و  گل میریخت  تا وارد  شوم           

چون  که  میرفتم هزاران  نازو   صد  اطوار  بود
 

صد  هزاران  سر  بخاک افتاده  در  کویش  ولی

همچو  گل   زیبا ولی  تنها  گل  بیخار  بود    
 

 

دور از   وهم  و  خیال  و فکر  و  هر  اندیشه ای



مهربان  همسایه ای  خوشخلق  وبی  ازار   بود

حیرتی   در  کار هر  انکس  که  او  را  میشناخت   



معجزاتی  هر  زمان در  استین  بسیار  بود           

 

در  کمندش اسمان  بود  و  زمین  و  کهکشان   

 

این همه  در  نزد  او  ناچیز  و  بی  مقدار  بود 

دیده  ها  چر خید  سویش  اب  خواهند  از  سبو

چشمها  اندر  نگاهش گوییا  دوار  بود    

                      

در   سفارتخانه  او  مردمی  ازاد  و  حر

ای  بسا  منظورشان  تبشیر  یا  انذار  بود

گه  غضب  میکرد  و  شهری  را  به  اتش  میکشید

گاه  الطافش  میان  کوچه  و  بازر  بود
 

 

گاه  عزت میدهد  بر  بی   سر  و  پایان  مست



انکه  عمری  در  شرارت  بود  و  در انکار  بود   

با  تمام  تلخ  و  شیرینهای   دست  روزگار 



روز  و  شب  ما  را  بدو  پیوند  و   استظهار  بود           

 

ماه  میچر  خیددور  ما و  دور  اسمان  

 

مهر  می  تابیدفرمان  بود  و  او  بُردار  بود

ماه  در   زندان  و  ما  اینجا  ملامت  میکشیم

دور  از  جانت  مرا  رفتار  نا  هنجار  بود  

این  همه کاخ    بلند  و باغ   سبز  بیشمار      

عافبت  روزی  خراب  و  بر  زمین  اوار  بود
 

کس   نمیپرسید  روی  این  زمین  و  دشت  نرم   

بهر  چه ویرانه های  بی  در  و  دیوار  بود    
 

 

ساقی  مه  پیکر  ما  در  میان  اسمان  



باز  میرقصید  گر  چه  شام  ما  هم  تار  بود  

هر  شرابی   را   طلب  میکردی از  ان  دلستان



کهنه  و  ممهور و  در  یک  گوشه  انبار  بود           

 

از  شراب  کهنه مینوشاند  جمله  خلق  را  

 

تشنه  کام  اما  همیشه مردم  اعصار  بود 

کس  نمیدیدش  ولی  پیغام  و  الهامش  روان 

ان  بت  مهوش  مرا ایینه  رفتار  بود  

این  فراق  و هجر  در  تقویم  عمر  اندکم

همچو  کابوسی سراسر  دهشت  و  خونبار  بود
 

شکر  او   اهل  عطا  بود  و  بزرگ  و  مهربان   

با  همه جور  و  جفاها  باز  با  ما  یار بود  


تمامی حقوق مادی و معنوی " تنهایی " برای " مهرداد عزیز ابادی " محفوظ می باشد!
طـرّاح قـالـب: شــیــعــه تـم بـه قــدرت "مهدی بلاگ