ویران مکن
چهارشنبه هفتم خرداد 1399 | مهرداد عزیز ابادی

آتش زدی بر جان ما ای دلبر جانان ما
با عکس خود آتش
زدی بر آتشم بوخش زدی
با عصمت و با پاکیت آن آب و رنگ خاکیت
سبزی تویی در خانه­ام در سفره و کاشانه­ام
هر روز بدتر میکنی در جان من سر میکنی
بازی کجا آموختی جان و روانم سوختی

 

مشکن دگر ایمان ما این خانه را ویران مکن
ای مرحبا دلکش زدی این سینه را حیران مکن
آن گوهر افلا کیت این سینه را نالان مکن

تو شمع و من پروانه­ام آتش دگر در جان مکن
احسنت محشر میکنی بر سفره و بر خوان مکن
هم هر دو لب را
دوختی دیگر بسم، بریان مکن

غفلت
دوشنبه پنجم خرداد 1399 | مهرداد عزیز ابادی

دیدم  کسی  مثل  شما درد  اشنا  نیست          

از  عمق  و  جان ودل  کسی  ا هل    وفا  نیست    

بسیار  گشتم  در  میان  حق پرستان

دیدم  کسی  اینجا   طرفدار  ریانیست

انها پسر عم را   به  خاک  و  خون کشیدند   

دارند  رفتاری که  خوبان  را  روا  نیست    

دارند   درد  و  مبتلای  چند  دردند           

ان هم  بلاهایی  که  بهر  ان  دوا  نیست 

خدمت  شما  کردید  روز  و  شب  به  ایمان      

در  دانش  و علم  شما  یان  جز  خدا  نیست    

من  برگزیدم  در همه  دنیا  شما  را

                             یک  لحظه  غفلت  هم  سزاوار  شما  نیست

دردانه
شنبه سوم خرداد 1399 | مهرداد عزیز ابادی

دیوانه مشودوست که دیوانه شوم  من     

کاری مکن  ایدوست که بیگانه  شوم  من   

گل  بودی وزیباو پرازعطرو   طراوت

البته  در انحال  چو  پروانه  شوم  من

 

حسن توبودیوسف وافزون  شودهر  دم    

اندرطلبت خارجازاین خانه شوم  من    

 

   گرنوروحرارت  بدهی  برسرو  جانم           

خورشیدشوم شهرت وافسانه  شوم  من        

 

دل  را  مپسندید که  دیوانه  بماند      

بایک  نظری عاقل  وفرزانه  شوم  من 

 

دندان همه فرسود  ونگون  شدز دهانم  

کی صاحب یک بوسه رندانه شوم  من      

 

صحرا  شده سرمست نگاهم  ننمودی

زین پس عقب خانه وکاشانه شوم  من   

 

اکسیر  نگاهت به  مس  جان  ننمودی      

والله  طلا  گردم و  جانانه  شوم  من 

 

اینها  همه مستند  رها کن  همه  باز  آ   

                        وانگاه ببینی درودردانه شوم  من      

 

گل و خار1
پنج شنبه اول خرداد 1399 | مهرداد عزیز ابادی

عشقبازی  کار  هر  سالوس مردمخوار  نیست
دوست رابا هر که  از ره میرسد الفت  کجاست 
رندی  و بازیگری  و  زهد  سازی و  ریا   
اشیان گم  کرده کی  داند  طریق  قذس  را
پر  کرکس  کی  شهپر  با  شهپر  عنقا  یکی 
وین  عجب  در  دامن  گل  خار  میر.ید  زیاد
 

 

 

 

 

 

 

 

 

بازی  هرطفل سرگردان  ناهموار  نیست
هرکه  بی همت  نهدره راقدم هشیار  نیست
جز  هلاکت  در  میان  کوچه و  بازار نیست  
زشت  سیرت  را  نصیب  ازخلعت  دادار  نیست 
لاشخوررا  طعمه  جزگندیده  و مردار  نیست
لیک شاه  حسن  جزگل درهمه  گلزار  نیست
 

 

وقتی که پاییز
چهارشنبه سی و یکم اردیبهشت 1399 | مهرداد عزیز ابادی

وقتی که پاییز

وقتی که پاییز از برایت شد غم انگیز

 ازبرگهای خشک و زرد و و پاک لبریز

پاییز می‌بارید و می‌نالید هردم

با این همه رنگین کمانهای دلاویز

دیدم که میترسید باران از بهارت

من خیره بر دستان زرد و سرد پاییز

***

 

دیدم که میترسید باران از بهارت

دور از تو می‌شد هر بهاری داغدارت

ترسید میدانی که نزدیکت بیاید

 ترسید شادابی بیاید در کنارت

حتی بهار سبز، سبز آرزوها

ترسید تا باشد بدان حالت بهارت

***

 

میدیدی و گاهی تو میکردی تبسم

من در کنارت میشدم آن روز‌ها گم

دیدم بهار از اشک میسازی دمادم

میکردی اشعار جدیدی را ترنم

 در خلوتت عرش خدا لرزانده بودی

 انجا اجابت یافتی حتی تقدم

قهر
سه شنبه سی ام اردیبهشت 1399 | مهرداد عزیز ابادی

جگرم  بسوختی  من  ز  تو  دل  نمیبریدم          

که  زعشق  تست  ما  را اگر  این  نماز  باشد  

چه  عسل  چه  تلخ  و  حنظل تو  اگر که  داده  باشی

همه  نوش کرده بودم   همه چاره  ساز  باشد       

تو  مگو  برو  که  نتوان قدم  از قدم  نهادن     

هه  راه بسته باشد  همه  در  فراز  باشد     

تو  بیا به  محفل  ما سر  صبح  و  شام باز  آ           

چو  تو  در کنار  باشی  در  عیش  باز  باشد 

صنما  نمیتوانم  ز  تو  دل  بریدن  هر  گز    

که  رفیق  خوب و  اعلی همه پاکباز  باشد  

تو  فرار  می پسندی  زچه  رو  ز  عاشق  خود  ؟

به کجا روی که  یارت  همه  دلنواز  باشد؟

به  حقیقت وجودت  قسم  ای  امید  جانم          

که  دل  شکسته  من  پی  سرو  ناز  باشد



تو اگر نمی  پسندی بوصال  شادی  ما   

                                        بگذار  اتش دل همه  در  گداز باشد  

ساقی
یکشنبه بیست و هشتم اردیبهشت 1399 | مهرداد عزیز ابادی

 

ساقی  و  مطرب  بیا  برخیزو  در  ده جام  را          

تا  برم  از  یاد دیگر  تلخی  ایام  را  

 

میکند  پنهان  بساط خم  و انگور  و  شراب

ساغر  اما  پر  کند  دیوانه  بدنام  را       

اب  افزوده  است در  جام  غریب و  بی کسان    

لایق  مستی  نداند  غافلان  و  خام  را     

من  بدنیا  امدم تا  شا د سازم  دیگران           

گریه  من  بود  از  اول  تلخ  دارد  کام  را 

مهربا  نا  قدر را  ارزانی خوبان  مکن    

خشک  می  بایددهان  خشت  پشت  بام  را  

کس  به  وحشی  کی نماید  لطف و  اکرام  ای  پسر 

احترام البته  باید   ان  دل  ارام  را

حیف  باشد  ناگواری  بر  دل  ایینه  ها        

نامرادی  یابد  اخر  شخص  خون  اشام  را



این  همه  در  هرمکان بازی  به اتش  میکنی    

طاقت گرما  نباشد  ای  پسر  اندام  را 

در  قمار  زدگی مشغول  بازی  گشته ای

باختی  اخر بدنیا  موی  مشکین فام  را

این  همه  پیرایه  بر  بستی  به خود  ای  بینوا           

                     یاد  کن  از  جبهه  و  جمع  گل و  اعزام را

علی ع - 4
شنبه بیست و هفتم اردیبهشت 1399 | مهرداد عزیز ابادی

ان  کوه کز  جا میکند دریای  طوفان را  علی          

اباد  میسازد  همه  دلهای ویران  را علی  

 

باید که  بشناسد همه  از  مرد  و زن  این مرد  را

انکومصفا  میکند  هم  روح  و  هم جان  را  علی       

بیماری  شرک  وریا گر  ریشه  زد  در  سینه  ات   

تنها  طبیب  حاذق و دارو و درمان را علی     

انکو  زند  شلاق خودبر ظالمان بیحیا          

اخراج  میسازد همه ناهل  ودیوان راعلی

بسیار  امد  در زمین  از مردمان  نازنین   

 انکس  که  ارزش میدهد او نوع  انسان را  علی 

بسیار  میگوید  سخن هر  شخص  در  هر  انجمن 

انکس  که  برپامیکندهرعهد و  پیمان راعلی

هرکس  به نوعی  میکندایات  حق  را  بررسی        

انکس  که داند در  جهان  تفسیر  قران  را علی

سر  گرم  میسازد  بسی  دنیای  دون پرور ترا           

انکس  که  اجرامیکند هر  لحظه  فرمان  را  علی

میسازدانسان اشتی  با هر خس  و  بیگانه  ای

بشناسداو هر  گوهری و  هر  در  ومرجان را  علی 

دریا و  اقیانوس  که  باشد  جواهر  ها  در او

سیراب سازد کام  هر مسکین  و عطشان  را  علی     

 

ایت اکبر
جمعه بیست و ششم اردیبهشت 1399 | مهرداد عزیز ابادی

ایت  اکبر  حقی  تو  امام  دو  جهانی 

 ساقی  کو ثری  و  اب  به عطشان  تو  چشانی 

هیچ  تاریخ نویسی  نتوان  از تو  نوشتن

محو گشت  انهمه  اثار  که  تو  بهتر از  انی

هیچ  شاعر نتواند  سخن  از  وصف  تو گفتن        

از  تو  گوید به چه  حالی    به چه  وضعی  چه  لسانی 

حکم تو نافذ و شام و  عراق  است و  به  ایران        

پای  ننهاده  به  قصری همه  در  عمر   زمانی  

  رسم  شاهان  همه  را  با سخنت محو  نمودی       

چون که افعال  تو  باشدهمه  پیدا  و  عیانی  

هدفت  بود  مقدس   ره تو نیز  طهارت

تو به پاکی  همه  را بر  در  مقصود  رسانی    

رسم  ایثار  و  محبت به  یتیمان  ز تو  مانده

تو نهادی به  سرانگشت  عسل را به  دهانی

اعتبار  از تو  گرفته  همه  شاهین  عدالت       

داوری  تابه قیامت بودت  مهر و نشانی   

در خزائن  چو  برفتی همه  تقسیم  نمودی

کرده  جارو  و  نمازی  تو  به  اخلاص  بخوانی    

دخت  شاهان عجم را برده  ز  ایران    به  اسارت         

اشکارا  ز کنیزی  و  اسارت  برهانی  

 

ادم  اورد  به حسرتگهم از خوردن گندم 

هیچ  افطار  نکردی تو  ا ز ان  لقمه  نانی     

هیچ  پیغمبر  مرسل  نکند  درک مقامت   

جز  محمد که  بود ختم  به  الحان و اغانی    

هیچکس  را نشود  کعبه  مقصود  ولادت         

برتر  از عیسی  وموسی   تو  به  لطفی  و معانی

من  شنیدم  زده  اتش  در  کوی  تو وزیری  

 ان  الانسان  لفی  خسر ،چه  نموده  است  زیانی ! 

همه عالم  به  در  خانه  تو  کرده  تواضع

چه  توان گفت به  انکس  به چه  حالی  و  زبانی 

چه ترا  کرد  که  گشتی  تو سرا  پرده  وحشت         

چه  نمودی  ز  عداوت  تو چرا در  نوسانی 

خانه  وحی  نباید که  تو  بی  اذن  در  ایی        

تو  امیری و نیاید ز  تو کار  هیجانی    

  زده  دیوان  عمر  را اتش  از  روی  عدالت     

برتری   از همه  عالم ،  برتر  از عقل و  گمانی 

چونکه  امد  به مدائن عده  ای  همره  او  شد

نه  رکابی  نه  گروهی   نه  سپاهی ندوانی     

هر که  شد مانع  دین مانع  قران و  رسالت

مرحب  خیبری  و  عمروتو جانش  بستانی  

برسر نیزه  اگر  شد همه  قران خدا  را        

همه  فرعند  و  تو کلی همه جسمند  و  تو جانی     

دشمن  از تو  بریاید  اگر از  جاه ولایت   

بارها  داده  نجاتش    به  زینش  نکشانی      

انکه زد  خانه اتش  کشت او دخت  پیامبر          

عجبا  با  همه  قدرت تو بدادیش  امانی   

 

ان رفیقان که نموده  به   تو  ازا  رو  خیانت

همه  را جمع  نمودی به  خشونت  نرمانی      

طلحه  الخیر  و  رفیقش که  به عنوان  زیارت   

بر  علیه تو نمودندد  به  کفار تبانی     

بنی  العباس  و امیه همه  کردند  خیانت           

                          همه رفتند  به  باطل  همه اعصار بمانی 

 

بخل و سخاوت
چهارشنبه بیست و چهارم اردیبهشت 1399 | مهرداد عزیز ابادی

بخیلان  نکردند  در کس  نگاه  
ندادند نانی بجای بهشت 
به بخل هیچ  روزی  نگردد  زیاد  
که  مسکین  نهخورد و نه جود  کرد
ز  فرزند  و  زن کرد  پنهان عطا  
سخی بوده  مردانِ  حق  از  قدیم

 

رسول  خداوند علیه  الیسلام     
عطایش  شب  و  روز پیوسته  بود    
شتر  صد  عطا کرد  در  یک  نفس     
نشد  سائلی  نزد  او  نا  امید      
و  گر نزد او نقد حاصل  نشد
کسی   را  عطا  کرد  گاهی  بهشت
نشد  سیر  روزی  سه  از  پشت  هم  
وصی      رسول     گرامی      دین
به  مردم  شنیدی  که اطعام کرد
 خورش  داد و  نان  و  عطا ها  فزود


 

نه  در  خود ، که  امری  بود  اشتباه 
نکردند  خیری برای  بهشت
برارند  در یادش  اه  از  نهاد
مگر نام خود  محو  و  نابود کرد
نباشد  به  جز خارش اندر  قفا    

نسازند مردم  به  فرد  لئیم

 
که  نامش  ببردند  با  احترام    

گهی  اشکار و گهی  بسته بود
 سخاوت  ندارد  چنین هیچکس    

اگر  بود  مقدور حاجت  رسید
به  مدت  بدو  داد  باطل  نشد
نشد  کس  میسر  بدین سرنوشت
ز  نان  گندم او  پر  نکردی شکم
که  بر هر  دو  احسنت و  هم  افرین

 به  دشمن  دو  صد بار  اکرام  کرد
به  هرکس  که امد به خوانش  فزود


 


تمامی حقوق مادی و معنوی " تنهایی " برای " مهرداد عزیز ابادی " محفوظ می باشد!
طـرّاح قـالـب: شــیــعــه تـم بـه قــدرت "مهدی بلاگ